Gupiki posiadają kilka adaptacji umożliwiających przetrwanie w wodzie z małą ilością tlenu rozpuszczonego. Ich zgiełki są wysoce wydajne w chłonianiu tlenu, a metabolizm stosunkowo wolny, co oznacza niższe zapotrzebowanie na tlen. Gdy poziom tlenu drastycznie spada, gupiki mogą pływać na powierzchni, by oddychać atmosferyczne powietrze bezpośrednio. Behawioralnie trzymają się blisko powierzchni, gdzie tlenu jest więcej, i ograniczają aktywność, by oszczędzać tlen.