Storage nasienia: Dolfiny oszczędzają swój tlen podczas nurkowania poprzez tymczasowe zatrzymanie lub spowalniając tętno i metabolizm, zmniejszając ich wymagania tlenowe. Ta umiejętność jest znana jako Bradycardia. Może to zmniejszyć ich wewnętrzne procesy metaboliczne, umożliwiając im dłuższe zanurzenie.
Rezerwy krwi: Dolfiny mają większą objętość krwi niż ssaki lądowe, co stanowi około 10-12% ich masy ciała. Ta zwiększona objętość krwi pozwala im przechowywać więcej tlenu i skutecznie je rozdzielić w ich ciałach.
Myoglobin: Komórki mięśni delfiny mają wysokie stężenie mioglobiny, białka, które wiąże się z tlenem i ułatwia jego dyfuzję w tkankach. Umożliwia to delfiny kontynuowanie funkcjonowania, nawet gdy poziomy tlenu są stosunkowo niskie.
Efektywne płuca: Delfiny mają wyspecjalizowane płuca zdolne do szybko wchłaniania tlenu z powietrza w krótkich okresach na powierzchni. Biorą płytkie, szybkie oddechy i mają wydajne systemy wentylacyjne, aby zmaksymalizować pobieranie tlenu w krótkim czasie.
Odruch nurkowania: Dolfiny wyzwala odruch nurkowy, gdy zanurzają się w wodzie. Ten odruch automatycznie spowalnia ich tętno, przekierowuje przepływ krwi do istotnych narządów i zmniejsza zużycie tlenu. Jest to istotna adaptacja, która pomaga im przetrwać pod wodą przy minimalnym wydatku energetycznym.
Blubber: Blubber, warstwa tłuszczu pod ich skórą, ma również właściwości izolacyjne, które pomagają utrzymać ciepło ciała. Jest to szczególnie ważne na chłodniejszych wodach, w których delfiny muszą oszczędzać energię, aby utrzymać ciepło podczas nurkowania.
Łącząc te adaptacje, delfiny mogą skutecznie zarządzać zużyciem tlenu, skutecznie przechowywać tlen i oszczędzać wewnętrzne zasoby podczas nurkowania, umożliwiając im pozostanie pod wodą przez dłuższy czas.