Pierścienie delfinów powstają, gdy delfin wydmuchuje powietrze z dziury oddechowej i gwałtownie rzuca głową do góry. Wypchane powietrze unosi się do powierzchni tworząc pierścień bąbelków. Ciśnienie wody rośnie z głębokością. Dno bąbelka doświadcza wyższego ciśnienia niż szczyt. Gdy siła pokona napięcie powierzchniowe sfery, powstać otwór w centrum – srebrny pierścień bąbelków. Woda przepływająca przez otwór tworzy wir. Dzięki nosowi lub płetwom delfina bąbelki mogą zawisać do 10 sekund przed wzniesieniem się.
Zastosowania i znaczenie
Młodzie delfiny
Młodzie używa samodzielnie stworzonych pierścieni do zabawy samotnej lub towarzyskiej. Matki tworzą pierścienie dla młodzików. Delfiny generują helisy/cewki bąbelków do 6 m (20 ft), wyciągają pierścień, bawią się nim, gdy helisa rozpadna na drobne bąbelki. Czasem tworzą dwa pierścienie, by przepłynąć przez nie nie naruszając koła. W samotnej zabawie manipulują bąbelkiem ciałem/paszycą albo go obserwują. Innym razem niszczą go dziobem (rostrem), płetwą grudową lub ogonem (fluke) albo ignorują.
Komunikacja
Bąbelki służą komunikacji w stadzie. Pojedyncza linia drobnych bąbelków towarzyszy wokalizacjom. Gdy przerażony/zaskoczony – masowe uwolnienie małych bąbelków. Podczas agresji – duża ilość małych bąbelków (badania Brenda McCowan, UC Davis i Six Flags Marine World).
Idealny bąbelek
Po stworzeniu idealnego pierścienia 2+ delfiny generują wir wokół niego – pierścień obraca się pionowo lub robi saltę. Gdy znudzą – gwałtowne ruchy głowy/płetwy rozpuszczają go w drobne bąbelki.
Pokolenia
Bąbelkowe pierścienie delfinów to odpowiednik ludzkiego dmuchania bańek plastikową patyczkiem – zabawa przekazywana pokoleniami delfinów, jak ludzie przekazują patyczek z dziurką.