Zwierzaki roślinożerne (herbivores) – od gigantów po miniatury
Wiele gatunków żyje wyłącznie roślinami. To roślinożercy (herbivores) – w przeciwieństwie do mięsożerców (carnivores) i wszystkożerców (omnivores). Mogą być ogromne (słoń, hipopotam) lub małe (królik, koala). Stada: bizon amerykański, bydło, bawół, zebra. Wspólna cecha: dieta roślina, minimalne białko zwierzęce.
Diety roślinożerców
Prawie wyłącznie rośliny. Wyjątki: niektórzy jedzą owady/jaja innych. Nowe mikro-kamery pokazują, że nawet duże ssaki (łoś, jeleń) jedzą jaja znalezione na ziemi. Owady = śladowe białka zwierzęce.
Roślinożercy stadne
Zebry, jelenie, łośnie, bizony – stada dla ochrony i towarzystwa. Płaskie tereny: prerie Ameryki Północnej, sawanny Afryki. Ofiary lwów, pum. Udomowione: bydło, owce, kozy, bizon (buławka). Owce – problem ekologiczny: jadą rośliny do korzeni, hamując wzrost.
Roślinożercy afrykańscy
Baboony, małpy, goryle (drzewa). Antylopy, żyrafy, gazelle, gnu, zebry – ląd. Hipopotamy, słonie towarzyszą. Nosorożce też roślinożercy. Susza = drastyczny spadek populacji roślinożerców i drapieżników.
Roślinożercy – nie znaczy bezpieczne
Brak instynktów drapieżnych ≠ bezpieczne. Unikaj: nosorożce, bizony amerykańskie, duże małpy (goryle, baboony). Słonie – więcej śmiertelnych wypadków u opiekunów ZOO niż inne zwierzęta (obrona młodych, zły humor). Najgroźniejszy: hipopotam – topnie ludzi postrzeganych jako zagrożenie, zabija więcej niż lwy, słonie, nosorożce razem.
Szacunek i dystans – zasada przy obserwacji każdego zwierzęcia.