Może być niepokojące zrozumienie, że szczury hodowlane jako zwierzęta domowe i te hodowane jako karmy dla gadów to ta sama domestyczna odmiana tego samego gatunku. Różnice wynikają głównie z sposobu ich wychowania. Dobrzy hodowcy dbają o to, by ich szczury były dobrze socjalizowane, prawidłowo karmione i zdrowe. Szczury karmne otrzymują minimalną opiekę i uwagę. Przeznaczone na posiłek węża, rzadko interesują hodowców feederowych ich zdrowie czy szczęście.
Zdrowie
Szczury karmne zazwyczaj hodowane są w warunkach intensywnych, przypominających "szczurolnie" odpowiedniki farm puppies. Hodowcy zyskują na liczbie, nie na zdrowiu zwierząt. Oznacza to, że szczury rzadko otrzymują opiekę weterynaryjną. Duże stada w jednym miejscu sprawiają, że infekcje i pasożyty rozprzestrzeniają się błyskawicznie. Słabe warunki i dieta dodatkowo zwiększają stres i chorobowość. Warto wiedzieć, że samice szczurów karmnych często są w ciąży, zanim trafią do sklepu zoologicznego.
Genetyka
Szczury karmne mogą być wchłonne. Gdy hodowca ma kilka szczurów startowych, rzadko dba o utrzymanie zdrowej puli genetycznej. Szczury karmne zazwyczaj pochodzą z blisko spokrewnionych rodziców. To zwiększa ryzyko wad wrodzonych, chorób genetycznych, skróconego trwania życia i złego temperamentu.
Socjalizacja
Szczury karmne nie są socjalizowane. Domestyczna linia szczura jest pasywna w porównaniu do szczurów dziczych i nie skłonna do gryzenia. Szczury karmne jednak bywają nerwowe, się wybrykują przy podnoszeniu i potrzebują dużo czasu, by przyzwyczaić się do ludzi.
Jako zwierzęta domowe
Osoby trzymające szczury jako zwierzęta domowe czasem ratują szczury karmne. Należy pamiętać o ich specjalnych potrzebach. Szczury karmne nie są oswojone i wymagają pełnego badania weterynaryjnego jak najszybciej. Nowym właścicielom szczurów zaleca się unikanie adopcji szczura karmnego i zamiast tego nabycie młodej pary od odpowiedzialnego hodowcy.