Wszystkie węże na pierwszy rzut oka wydają się podobne pod względem budowy ciała. Istnieje jednak znaczące rozdzielenie genetyczne między licznymi rodzinami węży – w szczególności węże jadowite i nie jadowite nie są zdolne do hybrydyzacji. W warunkach naturalnych nawet blisko spokrewnione gatunki rzadko krzyżują się w naturze, choć istnieją wyjątki. Hybrydy węży najczęściej pojawiają się w warunkach niewolnictwa, gdzie entuzjaści aktywnie zachęcają do krzyżowania wybranych gatunków.
Australijski brązowy wąż (Pseudonaja nuchalis)
Różne genotypy australijskiego brązowego węża krzyżują się ze sobą, a hybrydy są powszechne w pasie pszenicznym Australii Zachodniej. Osoby te wykazują wzory i kolorystykę typowe dla obu rodziców. Dzięki obfitości roślin obcych, które zastąpiły gatunki rodzimie po ich wyeliminowaniu, dla brązowego węża przestały istnieć ograniczenia pokarmowe i siedliskowe. Osoby z różnych genotypów nie są już zamknięte w zlocalizowanych obszarach i wchodzą w kontakt ze sobą, co wcześniej nie miało miejsca.
Australijski mit
Powszechny australijski mit dotyczy krzyżowania się pythona dywanowego (Morelia spilota) z różnymi silnie jadowitymi wężami. Według mitu potomstwo hybrydowe posiadałoby zarówno jad, jak i zdolność do duszenia. Mówi się też, że te osobniki osiągają ogromne gabaryty typowe dla pythonów. Węże jadowite pochodzą z zupełnie innej rodziny niż dusiciele, co uniemożliwia im parowanie i powstawanie nasiennych zarodków.
Podobny układ genetyczny
Węże należące do tego samego rodu są zdolne do krzyżowania, a hobbystów plazów regularnie hybrydyzują trzy afrykańskie gatunki węży domowych – brązowego (Boaedon capensis), kropkowanego (Boaedon maculatus) i kapskiego (Boaedon lineatus). Te trzy typy węży domowych są powszechnie importowane i hodowane w USA. Potomstwo niepłodne zazwyczaj pojawia się po kilku pokoleniach krzyżowania. Entuzjaści plazów pomyślnie skrzyżowali też pythona królewskiego (Python regius) z pythonem dywanowym, nazywając te hybrydy „karbalami”. Nazwą „sinakornami” określa się hybrydy węża kukurydzianego (Pantherophis guttatus) i węża mlecznego sinaloanskiego (Lampropeltis triangulum sinaloae). Karbale i sinakorny nie powstanęłyby w warunkach naturalnych.
Węże mleczne
Entuzjaści plazów często trzymają węże mleczne jako zwierzęta domowe i krzyżują je, by uzyskać konkretne kombinacje barwne. Te atrakcyjne węże nie dorastają do dużych rozmiarów i są łatwe w obsłudze. Ze względu na ich popularność hodowcy starają się ciągłe wytwarzać nowe odmiany barwne dla rynku terrarystycznego. Każda nowa odmiana otrzymuje własną unikalną nazwę, np. wąż mleczny pueblan „abrykosiowy”.