Wąż gładki zielony (Opheodrys vernalis) – symbol Maine
Jako jeden z najbardziej północnych stanów, Maine ma surowie, długie zimy – niewłaściwe dla wielu zwierząt. Tylko 10 gatunków węży. Najbardziej rozpoznawalny – wąż gładki zielony: jaskrawa, zielona barwa odróżniająca go od innych.
Opis
Chude ciało, ~60 cm (2 stopy). Mała głowa nieznacznie szersza od szyi. Jaskrawa zielona lista po grzbiecie, blednożółty/biały brzuch. Łuski gładkie. Młodzi: brązowe/oliwkowe, z wiekiem zieloneją. Niektórzy dorośli zachowują barwę młodzików. Po śmierci: żółty pigment zanika pierwszy – martwe węże stają się niebieskie.
Siedlisko i zasięg
W przeciwieństwie do zagrożonego w Wisconsin racer czarnego, wąż gładki zielony stabilny, prawdopodobnie całe Maine. Poza Maine: północno-wschodnia Kanada, wzdłuż wybrzeża wschodniego do Wirginii, na zachód do Illinois. Kolorystyka wskazuje na łąki (kamuflaż). Też lasy – chowa pod kładkami/kamieniami.
Dieta i drapieżniki
Głównie owadożerna: świerszcze, chrząszcze, pająki. Czasem małe płazy. Niejadewny – widzenie, węch, wibracje. Obrona: kamuflaż + pachnąca ciecz (musk) – nieefektywna. Drapieżne ptaki, lisy, jeżowice, węże mleczne (również w Maine).
Cykl życia
Samotne większość roku, zimują grupowo (z własnym gatunkiem lub innym). Parowanie wiosną/późnym latem: samica 3–13 jaj w norach z gnijącej roślinności. Wylęg 4 dni – 1 miesiąc. Długość życia w naturze nieznana, najstarsze w niewoli 6 lat.