Pyton dywanowy (Morelia spilota) i wąż byk (Pituophis catenifer) – obaj ściskacze. Prymitywne węże: pąż biodrowy, resztki kończyn (szpyrki przy ogonie). Żadne nie jadowite – zabijają ściskiem. Podobieństwo kończy się tu.
Siedlisko
- Wąż byk: Ameryka Północna – bory sosnowo-dębowe, prerie, piaski. Na zachodzie: gopher snake, na wschodzie: pine snake. Czasem mylony z wężem dzwonowym (syczenie). Poluje w norach – tarcza nosowa do kopania.
- Pyton dywanowy: Australia, Nowa Gwinea. Lasów deszczowych do krzakowisk. Głównie drzewny (arborealny), wąż byk – naziemny (nory).
Anatomia
- Wąż byk: do 1,5 m. Wyraźna tarcza nosowa. Kolor: krem – brąz (często żółtawy). Ciemne plamy na tle.
- Pyton dywanowy: rozmiar zależny od podgatunku. Queensland: 3 m. Irian Jaya: 1,2–1,8 m. Kolorystyka zmienna: wschód – brąz/oliwka, kremowo-żółte plamy z ciemnymi ramkami. Inne populacje: rudo-szare.
Dieta
- Wąż byk: gryzonoce kopujące (susliki, gophers, króliki), małe gryzonie, ptaki lęgowe + jaja.
- Pyton dywanowy: gryzonie (szczury, myszy) + torbacze.
Rozmnażanie
- Wąż byk: parzenie wiosna. Norą w piasku, 3–20 jaj kremowych. Inkubacja 64–80 dni. Młodzi 30–45 cm. Brak opieki.
- Pyton dywanowy: ~18 jaj, inkubacja ~40 dni.
Wniosek: Dwa kontynenty, dwa tryby życia, różna budowa, dieta, rozmnażanie. Tylko wspólne: ściskacze, bez jadu.