Nie każdy zielony wąż to „zielony wąż”
Nie każdy zielonkawy wąż nosi nazwę „zielony wąż”. W Ameryce Północnej występują dwa gatunki, które oficjalnie nazywają się „zielonymi wężami”. Najczęstszy i najszerszej rozpowszechniony jest szorstka zielona wężowata (Opheodrys aestivus).
Zasięg występowania
Szkolna zielona wężowata zamieszkuje południowo-wschodnie stany USA. Jej zasięg rozciąga się od Florydy na północ do Pensylwanii, na zachód aż do granic stanów Wielkich Równin, a na południe do Teksasu i Luizjany.
Siedlisko
Szkolna zielona wężowata preferuje krzakowate obszary otwartych lasów. Według Laboratorium Ekologii Rzeki Savannah, te węże często wspinają się po krzakach nachylonych nad stawy i strumienie. Ich zielona barwa sprawia, że są trudne do zauważenia wśród liściastej roślinności.
Pokarm i sposoby łowienia
Szkolna zielona wężowata żywi się konikami, świerszczami i gąsienicami. Nie jest ani jadowita, ani dusząca – połyka ofiarę żywcem.
Sezonowa aktywność
Te węże są aktywne od kwietnia do września. W chłodniejszych miesiącach hibernują w schronieniu pod stertami liści lub w norach innych zwierząt.
Rozmnażanie
Parowanie zachodzi wiosną, a jaja są składane w czerwcu lub lipcu. Nie ma opieki rodzicielskiej. Jaja wylęgają się po około dwóch miesiącach, a młode od razu są samodzielne.