Czerwony wiewiórka (Sciurus vulgaris) odnotował znaczący spadek liczebności w większości swojego zasięgu, zwłaszcza w Europie Zachodniej.
Zagrożenia
Konkurencja z wiewiórką szarą
Obcy gatunek z Ameryki Północnej jest większy, bardziej agresywny i wygrywa z czerwonym wiewiórką o pożywienie. Wiewiórki szare przenoszą też poxvirus wiewiórkowy, śmiertelny dla czerwonych, ale nieszkodliwy dla szarych.
Utrata siedliska
Wylędowywanie lasów, urbanizacja i intensywne rolnictwo zmniejszyły odpowiednie lasy.
Drapieżnictwo
Lisy, ptaki drapieżne i kuny mogą wpływać na populacje, choć zazwyczaj mniej niż inne zagrożenia.
Zmiany klimatyczne
Mogą zmieniać dostępność pożywienia i przydatność siedlisk, choć wpływ wciąż badany jest.
Ochrona
Działania obejmują kontrolę wiewiórek szarych, zarządzanie siedliskiem przez sadzenie drzew i badania nad chorobami. Przyszłość jest niepewna, a sytuacja różni się w zależności od regionu – w niektórych miejscach populacje są zdrowe, w innych drastycznie maleją.