Żółwie diamentowe w ujściach rzek, słonych bagnach, rowach przylivowych wzdłuż Atlantyku i Zatoki Meksykańskiej. Jedyny północnoamerykański żółw w wodach słonowatych. Diamentowe znaki na płytkach grzbietu, plamy/pasy na skórze. Duże, mocno palczaste nogi – do życia wodnego.
Historia: pokarm niewolników
Łatwe do łowienia, pieczone w pancerzu przez kolonistów Chesapeake. Tak obfite, że stały się podstawą diety robotników kontraktowych i niewolników. 1891 r.: 40 tys. kg (89 tys. lb) wyłowiono z wód Marylandu. Również delikates: ragouty ze śmietany i szery.
Ochrona
Prawie wyłowione do wyguby do lat 30. DNR ma przepisy ochronne. Nadal łowione w norkach na kraby. Ekspansja ludzka = trudno znaleźć nienaruszone miejsca na jaja. IUCN: gatunek zagrożony.
Cechy fizyczne i dieta
Samice większe: wyżej pancerz, szersze głowy. Samce max 15 cm (6 cali), samice 15–23 cm (6–9 cali). Kościaste płyty na obu szczękach – łatwo drą zgłębione ofiary. Główne pokarmy: modły niebieskie, krabki fidlerowe, ślimaki wodne. Również roślinność wodna, małe ryby, robaki, padlina.
Rozmnażanie i hibernacja
Płeć zależy od temp. inkubacji: samice 30–32°C (86–89°F), samce 24–29°C (75–84°F). Samce nigdy nie wychodzą z wody. Samice V–VII: jaja nad znakiem najwyższego przylivu. Preferują wydmy,Unlike większości – kładą dzień i noc. 2 żołądki po do 12 jaj w sezonie. Hibernacja w miękkim błocie zimą.