Trzy gatunki pod jedną nazwą
Trzy gatunki nazywane diamentowym wężem dzwonowym: wschodni, zachodni, czerwony diamentowy. Wszystkie w USA i Meksyku. Wschodni i zachodni – najgroźniejsi w Ameryce Północnej.
Wąż dzwonowy diamentowy zachodni (Crotalus atrox)
Duży, do 1,5 m, rzadko ponad 1,8 m. Pustynie i skałkowate tereny: centralny/zachodni Teksas, południowa Kalifornia, Arizona, Nowy Meksyk, Meksyk. Gdy zagrożony – zwija, dzwoni. Atakuje długimi kłami, potężny jad. Najwięcej śmiertelnych ugryzień w USA rocznie.
Wąż dzwonowy diamentowy wschodni (Crotalus adamanteus)
Największy jadowity wąż Ameryki Północnej – do 2,4 m, 4,5 kg. Cała Floryda, do Luizjany (Zatoka Meksykańska) i Karoliny Północnej (Atlantyk). Siedliska przybrzeżne, suche lasy. Atakują tylko przy prowokacji. Mniej ataków niż zachodni, jad tak samo śmiertelny.
Wąż dzwonowy czerwonodiamentowy (Crotalus ruber)
Różni się rudym kolorem (wschodni: czarno-żółty, zachodni: brązowy). Do 1,5 m, zazwyczaj 0,75–1,05 m. SoCal i Baja Meksyk. Jad znacznie słabszy, obszary mało zaludnione – niewiele poważnych ugryzień.
Działanie jadu
Jad wszystkich trzech podobny, różni się mocą. Wstrzykiwany kanałkami w kłach (puste, wykluwają przy ataku). Natychmiast: silny ból w miejscu ugryzienia. Związki hemotoksyczne niszczą tkanki (pomaga trawieniu). Wewnętrzne krwawienia, uszkodzenie układu krwionośnego w minutach. Jad młodych jeszcze groźniejszy – silne neurotoksyny wpływające na oddychanie.
Dodatkowe fakty
Wszystkie pit vipers – specjalne organy „dziury” wykrywające ciepło ciał – polowanie i unikanie drapieżników. Żyworodne – 10–20 młodych co 2 lata. Przy urodzeniu bez dzwonków – rozwijają się przy łuszczeniu. Dojrzałość ok. 2 lata, żyją do 20 lat. Pokarm: małe ssaki (myszy, wiewiórki, króliki), jaszczurki.