Wstęp
Wedle Zoological Society of San Diego i San Diego Zoo, dwa gatunki węży zwane „dusicielami” (constrictors) to pythony i boje. Obie słyną z wielkości i metody polowania – duszą ofiary masywnymi ciałami i mięśniami przed połknięciem. Podobne, ale różnią się rozmnażaniem: boje rodzą żywe młode, pythony składają jaja.
Sezon rozmnażania
Pythony biorą sygnały od cyklu dnia i temperatury. W hodowli zazwyczaj tarłują w najkrótsze dni roku (chłodniej). Północna półkula: listopad–kwiecień (niektóre gatunki inne terminy). Pythony obfitują w tropikach (południowa półkula). Tam rozmnażanie w naturze: wrzesień–listopad.
Dojrzałość płciowa
Uważa się, że pythony osiągają dojrzałość przy określonym rozmiarze, nie wieku. Mniejsze pythony chętniej się rozmnażają. Pythony birmańskie: samce od ~2,4 m (8 stóp), samice od ~3 m (10 stóp). Mniejsza samica = mniej jaj.
Tryty
W sezonie samce agresywne do siebie – walczą. Gdy zdrowy samiec spotka samicę – okres trytów (czasem krótki). Samiec wyprostowuje się obok samicy (porównuje długości). Następnie śledzi ją, pełza po niej, używając ostrogów przy ogonie do przygotowania do kopulacji.
Jaja i wylęg
Po kopulacji samica owuluje, produkuje jaja. Samiec niepotrzebny. Ciało samicy wygląda, jakby połknęła piłkę – puchnie. Po złożeniu jaj zwija się wokół nich, inkubuje, zostaje do wylęgu. Przy chłodzie drgnie, generując ciepło. Inkubuje i chroni do wylęgu. Po wylęgu młode same sobie radzą. Podczas kopulacji, owulacji, inkubacji samica nie je. W zależności od gatunku inkubacja 60+ dni. Temperatura wpływa na okres. Samica traci do 44% masy ciała – dlatego zazwyczaj nie tarłuje ponownie 2–3 lata.