Siedlisko kukułki

Wstęp

Mimo znajomego głosu, kukułka pozostaje obcą dla większości ludzi. W przeciwieństwie do obrazu w zegarku kukułkowym, ptak unika ludzi. Tajemnicza, czujna, samotna – brunatnoszara sylwetka trudna do zauważenia w lesie. Dwusylabowy zwrot "kuku" to pierwszy znak wiary w Europie.

Identyfikacja

Rodzina kukułkowe (Cuculidae) duża, worldwide. Rząd Cuculiformes. Do niej np. kukułka naziemna (roadrunner). Niektórze jasnopióri, większość szara/brązowa, smukłe ciała: kukułka pospolita (Europa), kukułka żółto-dziobowa i czarnodziobowa (USA). Wszystkie: długie ogony, miękkie pióra.

Dieta

Wiele gatunków (pospolita, żółtodziobowa) żywi się owadami, zwłaszcza gąsienicami owłosionymi. Uzupełniają: jaja i pisklęta innych gatunków. Inni (roadrunner) jedzą gady, małe ssaki, owoce.

Rozmnażanie i gniazdowanie

Kukułki znane z nietypowego wychowywania potomstwa. Zamiast budować gniazdo, niektóre gatunki (pospolita) szukają niepozornych rodziców zastępczych. Gdy ptak opuszcza gniazdo, kukułka usuwa jedno jajo, złada swoje. To "pasożytnictwo gniazdowe" (brood parasitism) -> młode kukułki wychowane przez zastępczych rodziców innego gatunku.

Siedlisko

Zależy od gatunku. Niektóre latają i siedzą na drzewach, inne żyją na ziemi. Podgatunki w lasach i pustyniach, wszystkie wymagają: pokarm, woda, miejsce gniazdowe. Pasożyty gniazdowe potrzebują też obecności gatunków, do których wkładają jaja.

Populacja

Liczebność maleje. Anglia: spadek gatunków-gospodarzy (dunnik, trzcinnik, skowronek łąkowy) -> spadek kukułek o 15%. USA: kukułka żółtodziobowa gwałtowny spadek – z 15 000 na 30 par w Kalifornii w <100 lat – niszczenie lasów, pestycydy. Przyszłość niepewna.