Koliber królewski – ptak zoologicznych ogrodów i awiary
W Ameryce Północnej kolibra królewskiego (Cinnyris regius) nie spotkasz nigdzie indziej jak w zoo lub awiarze. Te jaskrawe, kolorowe ptaki są rodzimy dla Afryki Subsaharyjskiej, Azji, Australii i okolicznych obszarów. Ich dieta, cechy i kolory są unikalne i stanowią przykład specjalnej adaptacji. Jeśli planujesz karmić kolibra królewskiego, możesz mieć z tym problem w niewoli – to, czego potrzebują, znajduje się w ich naturalnym siedlisku.
Pokarm
Kolibry królewskie żywią się głównie nektarem z kwiatów. Wsuwają swoje długie dzioby do kwiatów i ssą nektar. Gdy nie znajdą wystarczająco nektaru lub karmią młode, często sięgają po drobne owady. Okazjonalnie jedzą też owoce lub ssą z nich nektar.
Cechy i sposoby karmienia
Podobnie jak amerykańskie kolibry, kolibry królewskie mają długie, wąskie, wygięte dzioby idealne do docierania do wnętrza kwiatów i pozyskiwania nektaru. Używają swoich pędzelkowatych, rurkowatych języków do lepszego wyciągania pokarmu. Kolibry królewskie potrafią bardzo szybko machać skrzydłami i unosić się nad kwiatami, choć zazwyczaj siedzą podczas karmienia.
Dalekie kuzyny
Czytając o cechach kolibra królewskiego, trudno nie pomyśleć o kolibrach. Faktem jest, że są one daleko spokrewnione z kolibrami Ameryk i ptakami miodożernymi Australii. To jednak bardzo dalekie pokrewieństwo. Naukowcy uważają podobieństwa za przykład ewolucji zbieżnej – dwóch gatunków ewoluuje podobnie z powodu podobnego stylu życia (żywienia się nektarem).
Kolory
Kolibry nie miałyby swojej nazwy bez jaskrawych, metalicznych kolorów. Samce kolibra królewskiego – jak pawie – przyciągają uwagę jaskrawymi czubkami. Samice są zazwyczaj nudnobrązowe i mniej widoczne.
Trzymanie kolibrów
Kolibry królewskie nie są idealnymi zwierzętami domowymi. Nie przetrwają na zwykłym pożywieniu dla ptaków – ich wyspecjalizowane dzioby praktycznie na to nie pozwalają. Najlepiej czują się w siedlisku z rodzimą roślinnością – zwłaszcza kwiatami. Może to być trudne do utrzyma poza Afryką. Może uda się je utrzymać na drobnych owadach, choć to nie jest idealne jako jedyne źródło pożywienia.