Wygląd
Zwyczajna maina (Acridotheres tristis) mierzy 30–38 cm. Ciało miękko szaro-brązowe, głowa czarna, żółte przyusznice na karku i pod okiem. W locie widoczne duże białe plamy na spodzie skrzydeł. W naturze występują w parach. Nazywana też mainą indyjską, górską lub pagódkową.
Zachowanie
Naturalne siedlisko: Azja Południowo-Wschodnia i wschodnie wybrzeże Australii. Przeniesione do Melbourne w połowie XIX w. i szybko zakorzeniły. Gadatliwe, społeczne – zbierają się w duże stada. Żywią się wszechstronnie: owady, karma dla zwierząt, owoce, warzywa, a nawet młode wróbla. Wydają różne dźwięki – od cichych chichotów po głośne gwizdy przenikające las.
Rozmnażanie
Mainy łączą się na życie. Gniazdują w dołkach drzew oraz w ścianach i sufity budynków. Obie płci dzielą opiekę. Często wypierają inną parę z gniazda, by wychować własne potomstwo. Samica zanoszy 3–5 jaj bursztynowo-zielonkawych z brązowymi plamkami. Inkubacja 11–14 dni. Pisklęta pozostają w gnieździe ok. 3 tygodnie, do wyrośnięcia pełnego kompletu piór lotowych.
Mainy jako zwierzęta domowe
Popularne ptaki domowe ze względu na zdolność naśladowania mowy i aktywny temperament. Zaleca się kupno ptaków z hodowli – do 80% ptaków złowionych w naturze ginie w transporcie, a ich siedliska niszczone. Karmić karmą dla ptaków miękkoklunowych, nie papug. Unikać mięsa i produktów bogatych w żelazo (może szkodzić). Przy dobrej opiece żyją do 15 lat.