Papużka błękitnogłowa (Thectocercus acuticaudatus), zwana też konurem błękitnogłowym lub ostroogonowym, słynie z uderzająco niebieskiej głowy i jaskrawo zielonego ciała. Były rzadkie w domach amerykańskich, aż do premiery filmu „Paulie” (1998) z gadającą papużką w roli głównej. Choć papużki błękitnogłowe tylko naśladują ludzką mowę (w przeciwieństwie do Paulie), doskonale sprawdzają się jako ptaki domowe.
Wygląd
Średniej wielkości zielony ptak z niebieskimi piórami na głowie. Biały pierścień skóry wokół oka i dwukolorowy dziób: górny żebro blado różowe, dolne zazwyczaj czarne. Nogi i palce różowe. Rudozielone pióra podświetlają długi ogon. Samce i samice mają podobne ubarwienie.
Siedlisko i rozmnażanie
Rodem z Ameryki Południowej: od Kolumbii do Argentyny. W naturze: łąki, krawędzie lasów, obszary półpustynne. Nie wędrują. Monogamiczne. Sezon legowy: marzec–lipiec. Samica składa 2–3 białe jaja, zazwyczaj w dołkach drzew. Samica inkubuje, samiec dowiezie pokarm.
Dieta
W naturze: nasiona sorghum i bambusa, jagody, owoce kaktusów, uprawy, mango, owady. W domu: ugotowane fasola, kukurydza, owoce (pomarańcze, banany), warzywa (fasolka szparagowa, marchew), proso wiszące, pelety.
Przdatność jako ptak domowy
Uważana za łatwą w hodowli. Inteligentna, silna potrzeba socjalizacji z właścicielem. Bardzo czuła. Wymaga awiary lub klatki min. 3 m długości. Aktywna, energetyczna – codziennie wypuszczanie do zabawy. Żyje ok. 30 lat przy dobrej opiece.