Mewa śmiejąca (Larus atricilla) to średniej wielkości mewa: ok. 40–43 cm wysokości. Bardzo podobna do mewy Franklina (mniejsza). Gatunek bliski wyginięciu pod koniec XIX w., ale odbudował populację dzięki skutecznej ochronie prawnej.
Wygląd fizyczny
Młodzie: brązowo-szare. Dorosłe: długie ciemne nogi, białe szyje i piersi. Zimą: białe głowy z szaroczarnymi plamami. W sezonie legowym: głowa całkowicie czarna. Końcówki skrzydeł czarne, z minimalnym lub brakiem bieli. Rozpiętość skrzydeł 91–119 cm.
Dieta
Mięsożerna i wszystkożerna. Jedzą chodząc po ziemi, dziobąc drobne owady i dżdżownice. Łapią latające owady w locie. Jada: mieduzy, kraby, ikra krabów, małe ryby, śmieci, jagody, ludzkie odchody. Mogą kraść pokarm z dziobów innych ptaków, np. pelikanów.
Siedlisko
Wzdłuż wybrzeży Ameryki Północnej. Zimą wędrują w głąb lądu po pokarm i ciepłe schronienie. Społeczne, małe strach przed ludźmi. W sezonie legowym na piaskach plaż barierowych. Częste na lotniskach – znane przypadki wlotu do silników samolotów.
Rozmnażanie
Obie płci budują gniazdo. Kolonie do 25 000 par. Gniazda na wyspach z małą liczbą drapieżników. Samica składa 2–4 jaja, pisklęta wylęgają po 20 dniach. Przy każdym wylęganiu jeden z dorosłych usuwa skorupkę, by zrobić miejsce dla kolejnych.