Sarna indykowata (Cathartes aura) wykorzystuje ostry wzrok i węch, by znaleźć padlinę lub zwierzęta poległe przy drogach i rzekach. Nazwa „cathartes” od greckiego „oczyszczacz”. Żerując, oczyszczają środowisko z rozkładających się ciał. Ten gatunek nie poluje na żywe stworzenia – nawet umierające.
Zachowanie everythingożercze
Spycie w grupie na dużym drzewie lub budynku miejskim, potem samotne polowanie. Termiki (gorące wzwy) pozwalają chować w spirale w górę. Potrafi lecieć nisko 6 godzin, skanując korony lasów, pola otwarte, farmy.
Dieta
Świeża padlina: od małych ssaków po bydło. Czasem dołączają do sarn czarnych przy dużym trupie. Inne źródła: roślinność brzegowa, owoce, dynia, fragmenty upraw, owady, bezkręgowce.
Po jedzeniu
Po stąpnięciu w padlinę i zjedzeniu, sarna moczy nogi moczem – chłodzi je parowaniem i zabija bakterie kwasami. Nie cierpi skutków jedzenia zainfekowanych lub chorej mięsa.
Jedzenie jako obrona
Czasem wymienia częściowo strawione mięso, by odstraszyć inne zwierzęta. Wymiot może poparzyć twarz napastnika.
Przewagi siedliskowe
Siedliska: łąki, urwiska, lasy, sawanny, miasta. Zasięg: Ameryka Południowa – południowa Kanada. Zasięg przesuwa się na północ z ociepleniem klimatu w północno-wschodniej Ameryce Północnej – korzyści z odrolnionych ziem i rosnącej liczby zwierząt zgwizdanych pod koła.