Większość ptaków nocnych poluje na zwierzęta i owady aktywne w nocy. Wzrok i słuch pozwalają im doskonale widzieć i słyszeć w mroku lub przy księżycu, wykrywając ruch ofiar. Wyjątkiem jest śmietnik północny, który często zostaje w nocy śpiewając. Ptaki nocne Ameryki Północnej fascynują miłośników ptaków – trudniej je obserwować, co dodaje im tajemniczości.
Sowy
Sowy w wielu siedliskach w Ameryce Północnej – ciepłych i zimnych, lasach i łąkach. Wiele gatunków: puszczyk, sowa puszysta, sowa plamista, sowa rogata. Łatwe do rozpoznania – wizualnie i dźwiękowo. Duże oczy na dużej głowie, krótka szyja, tułówka. Z wyjątkiem kilku gatunków (np. puszyk), wydają charakterystyczne "hu-hu". Sowy (np. puszczyk polarny) na skrajnym północy nie zawsze polują nocą – część roku to 24h dzień. Sowy mają miękkie, długie pióra – cisza w locie, podszywają się do gryzołów i małych zwierząt. Chwytają pazurami.
Kuropatwa (Whip-poor-will)
Poluje nocą doskonale wykrywając wzrokiem. Główne polowanie: zmierzch, świt, pełnia księżyca – gdy jest półciemność, ale nie całkowita ciemność. Żeruje owadami: komary, chrząszcze, ćmy. Zbiera ofiary w locie. Słabe nogi i krótkie – siedzą na płaskich powierzchniach lub bokiem na gałąź, nie chwytają jak większość ptaków. Składają jaja na liściach, nie w gnieździe – timing kluczowy: wykluwanie w pełnię, by zapewnić warunki polowania. Wschodnia kuropatwa łatwo rozpoznać po śpiewie (brzmienie jak nazwa), zachodnia mniej wyraźna. Migrują też nocą.
Śmietnik północny (Northern Mockingbird)
Śpiewa niemal nieprzerwanie, niektórzy w nocy. Chude, szare, naśladują cudze pieśni. W całej USA i Ameryce Środkowej. Samce główni śpiewacy, kawalerzy (nie sparowane) śpiewają najwięcej. Więcej nocnych pieśni przy pełni księżyca. Samiec może nauczyć się do 200 pieśni w życiu. Samice też śpiewają, ale cichiej i rzadziej.