Problemy zdrowotne szczeniąt rasy Manx

Kot Manx słynie z łagodnego usposobienia, braku ogona i cichego głosu. Rasa ta cierpi jednak na poważne, potencjalnie śmiertelne problemy zdrowotne wynikające z mutacji genetycznej powodującej urodzenie bez ogona lub z krótkim trzonem. Uczciwi hodowcy starają się eliminować warianty mutacji prowadzące do ciężkich schorzeń. Szczenię Manx może być wspaniałym towarzyszem, jeśli nie rozwoją te wady.

Dystrofia rogówki

Szczeniaki Manx cierpią na mętnienie rogówki – przejrzystej zewnętrznej soczewki oka (PetMedsOnline). Gen Manx może nie objawiać się do ok. 4. miesiąca, gdy dystrofia też staje się widoczna. Stan dotyczy obu oczu i jest progresywny. Prowadzi do powstawania pęcherzyków (buliae) w stroju rogówki (najgrubszej warstwie), według FabCats.

Mutacja genetyczna

Mutacja w rasie Manx sprawia, że niektóre szczeniaki rodzą się bez ogonów, inne z trzonami, krótkimi lub pełnymi ogonami (Karello Manx). Bezogone nazywa się "rumpies", z krótkimi "stumpies", z pełnymi "taillies". Szczeniaki bez ogona są narażone na problemy związane z mutacją: słabość tyłów, skrócony kręgosłup. Mogą умереć wkrótce po urodzeniu; jeśli syndrom objawi się dopiero w 4. miesiącu, mogą razvijać śmiertelne komplikacje. Koty z genem Manx mają słodkie, urocze usposobienie i solidną budowę kości.

Nienaturalne otwarcie odbytowe

Szczeniaki z genem Manx mogą mieć wadliwe otwarcie odbytowe. Cierpią na wypadanie odbytu, megajelito (rozszerzenie jelita grubego) i powiązane problemy. Mogą też urodzić się z dysgenezą krzyżowo-ogonową – nieprawnym rozwojem kręgów ogonowych i krzyża (HealthyPetU).

Rozszczep kręgosłupa

Z powodu mutacji genetycznej szczeniaki Manx czasem rodzą się z rozszczepem kręgosłupa – niedorozwojem rdzenia lub jego osłon. Mogą mieć zrośnięte kręgi lub lukę w ostatnich kręgach (Fanciers). Jeśli deformacja jest ciężka, szczeniak ma duże trudności z chodem – niektórzy "skaczą jak zając" zamiast chodzić (PetMedsOnline).

Zaburzenia pracy jelita i pęcherza

Szczeniaki z mutacją Manx mogą rozwijać ciężkie zaburzenia jelit i pęcherza, w tym brak kontroli wypróżniania i oddawania moczu (PetMedsOnline). Mogą też cierpieć na wrodzone wady dróg moczowych i zaparcia.