Koty to ciekawskie istoty. Zrozumienie, jak postrzegają świat przez węch, wyjaśnia wiele ich dziwnych zachowań. To, co nam przyjemne, dla kota może być obrzydliwe.
Cecha – węch i smak w parze
Węch i smak pracują niemal nieodróżnialnie. Koty mają organ Jacobsona – połączony z centrum mózgu odpowiedzialnym za zachowania seksualne i agresywne. Ponad 200 mln komórek węchowych. Gdy kot wącha, potrafi zatrzymać powietrze w nosie nad półką podwzgórkowatą – analizuje zapach, normalnie oddychając.
Funkcja – węch w życiu kota
- Niemowlęta: węch prowadzi do cienia matki. Uszkodzony węch = niezdolność do ssania.
- Dorosłe: rozpoznawanie jedzenia. Przy "koczym grypie" silny zapach zachęca do jedzenia.
- Społeczność: kocury węchają kotkę w ciążu. Wszyscy oznaczają terytorium moczem – inni wąchają i rozpoznają.
Typy – zapachy odstraszające
- Cytrusy (najbardziej znane).
- Pieprz kajenski, gorczyca.
- Oct – ostry, kwasowy zapach.
- Chemia: środki czystości, woda ulepiona.
- Silne dezodoranty w kuwecie – odstraszają kota.
- Kora cedrowa w kuwecie – koty unika.
- Zapach innego kota (agresywny) – naturalne unikanie.
Skutki – praktyczne zastosowania
Zapachy odstraszające przydatne w ogrodzie (cytrusy, pieprz). Ale w kuwecie – grozą problemy z nauką czystości. Woda: koty mogą odrzucać czystą miseczkę (zapach detergentów, chloru), pić z kałuż – węch wyczuwa chemię. Dlatego wolą lekko "stagnującą" wodę.
Znaczenie – pamięć zapachowa
Węch to podstawa codzienności. Pamięć zapachowa zapada się na życie. Awersje bez widocznej przyczyny – dawny strach skojarzony z zapachem. Każdy kot unikalny – co jeden nienawidzi, inny toleruje. Osobowość i doświadczenia kształtują preferencje.