Złote retrievery i żółte labratory to szeroko lubiane psy z wieloma podobieństwami. Obie rasy wyhodowano jako psy polowe do aportowania ptactwa wodnego w bagiennych terenach. Obie stały się idealnymi psami rodzinnymi w USA i za granicą dzięki urodzie i inteligencji. Psy mają podobny kolor i historyczne przeznaczenie, ale ich powstanie i wygląd fizyczny różnią się.
Historia żółtego labradora
Labratory retrievery pochodzą z terenu Newfoundland w Kanadzie. W regionie żyło kilka typów małych psów wodnych, które osadnicy i kupcy krzyżowali z większymi newfoundlandami w XVI i XVII wieku. Te wczesne labratory nazywano psami wodnymi św. Jana. Ta wczesna forma przestała istnieć jako rasa czysta, ale przez krzyżowanie z innymi retrieverami i ustalenie standardów wyglądu przez hodowców, labrador retriever ukształtował się w 1870 r. Rasa uznano w English Kennel Club w 1903 r. i w AKC w 1917. Labratory są najpopularniejszą rasą zarejestrowaną w USA, Kanadzie i Wielkiej Brytanii. Pierwotnie były czarne, a żółte i czekoladowe szczeniaki traktowano jako błędy genetyczne i eliminowano. Kolor żółty stał się akceptowalny w XX wieku.
Historia złotego retrievera
Złoty retriever wyhodował szkotski lord Tweedmouth na początku XIX wieku. Dążenie do stworzenia niezawodnego, inteligentnego psa polowego, aportującego ptactwo wodne i inne ptaki strzelone z daleka. Lord prowadził szczegółowe rejestry rodowodów. Krzyżował lokalnego tweed water spaniela z innymi rasami, m.in. iryskim seterem i krewetką. Rasa uznano w Anglii w 1913, a do AKC wstąpiła w 1925. Złoty retriever od dekad rankuje w top 10 AKC pod kątem liczby rejestracji.
Budowa ciała
Standardy AKC dla wysokości i wagi obu ras są podobne. Labradorzy: 54,5–62 cm w kłębie (suki mniejsze). Złote retrievery: 54,5–61 cm. Waga labradorów: 25–36 kg, złotych retrieverów: 25–34 kg. Labrador ma nieco bardziej blokowatą głowę. Charakterystyczny ogon labradora pokryty krótkim, szorstkim futrem – „ogon wydry” – gruby u podstawy, stopniowo się zwężający.
Sierść i kolorystyka
Najbardziej odróżniającą cechą jest sierść. Żółty labrador ma gęstą, krótką sierść niemal wodoodporną dzięki miękkiej podsierści. Złoty retriever ma długą sierść z wodoodporną podsierścią i obfite pierzenie na nogach, pod brzchem, pod ogonem, udach i szyi. Żółty labrador może mieć odciemnienia od jasnego kremu do rudego lisa. Złote retrievery: od blednego żółtego do czerwonozłotego.