Bloodhoundy znane przede wszystkim z umiejętności polowych i ostrego węchu. Powszechne przekonanie: rasa zaczęła się w Europie. Rozbieżności co do daty – między VII a XIV w. Niektórzy uważają, że francuski hodowca to mnich Hubert – stąd nazwa St. Hubert's Hound.
Cechy fizyczne
Przez wieki bloodhound zmienił kolorystykę. Kiedyś tylko czarno-biała. Dziś: kombinacje czerwonej, rudobrązowej, czarnej, liver. Popularne: rudobrązowy z czarną siodłem. Inny: czerwony (tawny). Samiec do 50 kg (110 funtów), 68,5 cm (27 cali). Samica do 45 kg (100 funtów), 63,5 cm (25 cali). Oczy zagłębione, język często wisi – leniwy wygląd. Cienka, wisząca skóra na twarzy i głowie dodaje smutnego wyglądu.
Tropienie vs śledzenie (Trailing vs Tracking)
Wczesni przodkowie bloodhounda w pracy policyjnej ok. 1600 r. Polowanie: tropienie i śledzenie. Często mylone, ale różnica jest. Tracking: bloodhound pokazuje prowadzącemu, że potrafi odróżnić ludzki zapach i to w użyteczny sposób. Trailing: potrafi rozróżnić ludzki zapach od innego i podążać za konkretnym, wskazując znaki w trakcie.
Problemy zdrowotne
Bloodhoundy żyją do 10 lat w idealnych warunkach. Skłonne do chorób rasowych. Wiszące uszy gromadzą kurz/brud. Cienka, wisząca skóra = gniazda wilgoci, infekcje, zapach. Konieczna częsta pielęgnacja – czysto i sucho, by uniknąć poważnych problemów skórnych. Pęcznienie i problemy stawowe też częste. Diagnoza i leczenie łagodzą objawy. Uważny właściciel bdzi nad tymi kwestiami dla optymalnego zdrowia.
Pies domowy lub wystawowy
Dzisiejszy bloodhound niesie arystokratyczną mentalność, stąd „blood” w nazwie. Mimo regalicznego nastawienia, wiele rodzin wybiera bloodhoundy jako psy domowe. Mogą być poduszką dla malucha lub pomóc znaleźć zgubiony koc – nie tylko na torze wystawowym. Bloodhound czuje się komfortowo we własnej skórze w i poza Winner's Circle, o ile jest kochany i dobrze opiekowany.