Blue Heeler – australijski pies pasterski w wersji niebieskiej

Blue Heeler – niebieski wariant Australian Cattle Dog

Australian Cattle Dog (Queensland Heeler) w dwóch głównych kolorach: czerwonym i niebieskim. Niebieskie = Blue Heelery. Średniej wielkości psy pasterskie, wyhodowane w Australii do pracy z bydłem. Trudniejsi jako psy domowe – ekstremalna energia, skłonność do gryzienia, ale doskonali psy robocze i sportowe.

Identyfikacja

  • Suiki: 43–48 cm, samce: 46–51 cm (w kłowie).
  • Waga: 16–23 kg (35–50 lbs).
  • Mocno umięśnione, solidne, atletyczne.
  • Krótka, oleista sierść – niebieski odcień od mieszanki biało-szaro-czarnego włosia.
  • Uszy stojące, spiczaste, ogon długi, zazwyczaj z białą końcówką.

Cechy

  • Często psy sportowe – agility, Frisbee, flyball – w nich wybitni.
  • Silne więzi z właścicielem – „psy na kleju” (velcro dogs), chcą uczestniczyć we wszystkim.
  • Mniej problemów zdrowotnych niż większość ras czystych, życie 12–15 lat.

Czynniki ryzyka

  • Dziedziczne: postępująca atrofia siatkówki (PRA), dysplazja biodra, głuchota. Dysplazja trudna – czasem całkowita proteza biodra.
  • Problemy behawioralne – głównie niedobór ruchu. Wymagają intensywnego dziennego wysiłku i stanowczego treningu, by zapobiec niszczeniu, gryzieniu, kąsaniu.

Funkcja

Wyhodowane na tolerancję upałów, wytrzymałość, pasterstwo. Nadal popularne w Australii i USA. Sporty: agility, Frisbee, flyball. Wytrzymałość -> poszukiwanie i ratownictwo.

Historia

An. 1850 – highland collie x dingo = pies pasterski na australijski klimat. Sukces. Później dalmatyńczyk – by psy dogadały się z koniami. Zdolność pasterska upadła. Korekta: dodano kelpie. Dziś blue heelery – potomkowie tej mieszanki.