Układ wydalniczy odpowiada za usuwanie toksyn z organizmu i utrzymanie równowagi wody i soli we krwi. Składa się z nerek, moczowidów, pęcherza i moczowidu. Nerki to główny element – filtrowają krew i produkują mocz. Pozostałe części służą magazynowaniu (pęcherz) i transportowi (moczowidy, moczowid). Choć budowa jest prosta, prawidłowo działający układ wydalniczy jest kluczowy dla przeżycia.
Układ moczowy
Gdy organizm pobiera składniki odżywcze z jedzenia, produkty przemiany pozostają w krwi i jelitach. Układ moczowy współpracuje z płucami, skórą i jelitami, by utrzymać równowagę wody i chemikaliów. Usuwa z krwi mocznik (urea), nadmiar wody i soli. Amoniak powstaje przy rozkładzie białek (mięso, drób, warzywa). W wątrobie amoniak zamienia się w mocznik, który krwią trafia do nerek.
Nerki
Poprzez złożony proces nerka usuwa toksyny, wodę, mocznik i sole mineralne krwią przez mikroskopijne jednostki filtracyjne – nefrony. Każdy nefron to: mały sosnowiec naczyń krwionośnych (glomerulum) i mały rurkowec (kanalik nerkowy). Mocznik z wodą i odpadami tworzy mocz w nefronach i kanalikach. W tym czasie składniki odżywcze potrzebne organizmowi (glukoza, potas, sód) wracają do krwi.
Moczowidy
Z nerek mocz spływa dwoma cienkimi rurkami – moczowidami – do pęcherza. Mięśnie w ścianach moczowidów kurczą i rozluźniają się, wypychając mocz z nerek. Małe porcje moczu trafiają do pęcherza co 10-15 sekund.
Pęcherz
Pęcherz to mięśniowy organ magazynujący mocz z nerek. Ma trzy otwory: dwa na moczowidy, jeden na moczowid. Rozciąga się, by pomieścić mocz, aż mózg da sygnał do opróżnienia.
Moczowid
Podczas moczowania mózg każe mięśniom pęcherza skurczyć się, wyciskając mocz. Jednocześnie rozluźnia mięśnie sfinkterowe. Mocz wypływa pęcherzem przez moczowid. Gdy wszystkie sygnały działają we właściwej kolejności, moczowanie przebiega prawidłowo.