Wielu ludzi traktuje zwierzęta jako członków rodziny. Śmierć pupila to trudne doświadczenie – pogorszone tradycyjnym oczekiwaniem, że nie żałujemy po zwierzęciu. Radzenie sobie ze stratą zaczyna się od zrozumienia: żałoba jest normalna.
Instrukcja
-
Daj sobie prawo do żałoby. Przyznaj, że zwierzę było ważną częścią życia i czujesz utratę. Płać, jeśli tak czujesz.
-
Poszukaj poradnictwa żałobnego lub grupy wsparcia. Wiele schronisk i towarzystw humanitarnych oferuje grupy/poradnictwo. Gabinet weterynarza też prawdopodobnie ma listę grup, poradników, telefonów zaufania.
-
Mów o zwierzęciu i uczuciach z osobami wspierającymi. Niektórzy nie zrozumieją – unikaj ich na czas. Inni, bliscy zwierzętom lub przeżyli stratę – wysłuchają i wesprzą.
-
Stwórz miejsce pamięci. Możesz pogrzebać w cmentarzu zwierząt (wizyty, kwiaty). Jeśli nie – miejsce pamięci w ogrodzie lub drzewo/ławka w parku na pamiątkę.
-
Inne symboliczne formy domknięcia. Pudełko pamiątkowe ze zdjęciami/przedmiotami. Zapal świecę, pisz w specjalnym dzienniku o pupilu.
-
Przyjmij nowe zwierzę, gdy nadjdzie czas. Nie zastępujesz utraconego, nie pospieszaj. Gdy ból stanie się wytrzymalny – rozważ adopcję z lokalnego schroniska.