Otus asio (puszyk) – mały, 20 cm wysokości, mniejszy od innych sów. Kolorystyka od czerwonej do szarej. Rozpoznawalne: piórka uszne (jak rogi) i żółte oczy. Puszki pospolite, zamieszkują wschodnie USA, ale też zachód i środek. Nazwa od głośnego, chraplewego krzyku – jak u puszyka szopowego. Ze względu na wygląd mylone z dużym puszykiem (great horned owl), choć ten jest znacznie większy.
Typowe gniazda sów
Puszki parują się na całe życie i szybko zakładają domostwo dla piskląt. Sowy słyną z braku wysiłku w budowie gniazda. Puszyk to oportunista – przejmuje wydupione dziury w drzewach. Inne sowy, np. puszyk szopowy, preferują stare budynki, ale użyją palmowe drzewo, jeśli to jedyna opcja. Inne przejmują nory norników i preriowych psów. Puszyk szuka dziury w drzewie lub wydupionego dołka bezpiecznego dla piskląt, zładaje jaja i urządza dom.
Skrzynki gniazdowe dla puszyków
Puszki często używają ręcznie robionych gniazd do złożenia jaj. To ludzkie, proste skrzynki: drewniana puszka z otworem wejścia na wysokości, gdzie sowa czuje się bezpiecznie wychodząc i wracając na dwór. Niektórzy montują dyskretne kamery, by obserwować pisklęta. Obaj rodzice opiekują się jajami – jeden wychodzi tylko na chwilę, by przynieść jedzenie drugiemu. W przeciwieństwie do niektórych sów, puszyk ma jedną porcję jaj rocznie.
Inkubacja jaj
Samica większościowo nasiada, samiec krótko zastępuje w przerwach polowania. Inkubacja ok. 26 dni, większość piskląt wiosną, do tygodnia od siebie. Złożenie do 8 jaj, częściej 4–6. To, gdzie gniazdo jest nieporządne, tu sprzyja – brak ryzyka, że gniazdo wypadnie z drzewa z pisklątami. Puszki ryzykują drapieżnością większych sów, wężów żerującego, oposów i szopów. Sowy waleczne, zwłaszcza chroniąc pisklęta – zrzucają się i angażują intruza.
Wychowywanie młodych
Młode wylęgują pokryte puchiem. Rodzice to wszystko: ochrona, ciepło, jedzenie. Młode jedzą to, co rodzice, choć brzydkie brzmi – matka żuje pokarm przed karmieniem, ułatwiając połykanie. Później rodzice opuszczają gniazdo do 100 razy dziennie po jedzenie. Dieta: owady, dżdżownice, krewetki, małe ryby, polne myszy. Ciekawostka: rodzice łapią małe, czarne, ślepe węże i kładą w gnieździe. Nie do jedzenia – to sprzątacze, przemieszczają się w śmieciach gniazda, usuwając pasożyty. Po 26 dniach pisklęta zaczynają opuszczać gniazdo pod okiem rodziców. Często lądują na ziemi, obserwowani z góry, aż w końcu polecą. Wracają do gniazda tylko na chwilę, zanim polecą na zawsze.