Wiewiórki to pospolite zwierzęta w parkach i lasach. Jak wszyscy gatunki, są wrażliwe na choroby. Wirusowe i bakteryjne patogeny w ich środowisku mogą wywoływać schorzenia, czasem śmiertelne. Wiewiórki w niewoli mogą liczyć na opiekę weterynaryjną, ale te dzike muszą radzić sobie same.
Najczęstsze choroby wiewiórek
Choroba kości metabolicznej (MBD)
Występuje u wiewiórek źle odżywianych, z niedoborem witaminy D lub brakiem światła naturalnego. Częsta u zwierząt w niewoli bez dostępu do słońca. Można ją zapobiec, zapewniając minimum 20 minut bezpośredniego słońca dziennie lub stosując żarówki pełnego spektrum. Objawy: apatia, ból, słabość.
Ospa wiewiórkowi (Squirrel Pox / Fibroma)
Wirusowa choroba powodująca guzy na naskórku. Przenoszona przez komary lub bezpośredni kontakt. Najbardziej wrażliwe są młode osobniki. Guzy mogą rozprzestrzeniać się na narządy wewnętrzne. Nie znany jest skuteczny lek.
Pasożyty
Wiewiórki padają ofiarą wielu pasożytów: nitnicy Baylisascaris, hakowce (powodujące niedokrwistość), kokcydiozę (zakrzepicy jelit, krwawienia wewnętrzne) oraz lambliozę (pasożyt jelitowy rozpozyskiwany z zanieczyszczonych odchodów).
Encefalomyokarditis
Wirusowe zapalenie mózgu i serca, niszczące układ nerwowy. Rozprzestrzenia się przez kontakt z zainfekowanymi gryzoniami lub wtórne infekcje bakteryjne. Objawy: przyspieszony puls, problemy oddechowe, pęcherzyki, ból, utrata sprawności ruchowej. Leczenie antybiotykami przy infekcji bakteryjnej wtórnej.
Regularna obserwacja i higiena środowiska pomagają minimalizować ryzyko chorób u wiewiórek w opiece ludzkiej.