Robaki pierścieniowate wyróżnia segmentacja ciała. Każdy segment ma własną mięśniowość okrężną. W miarę wzrostu pojawiają się nowe segmenty. Wszystkie gatunki, poza pijawkami, mają włosowate występek z kutikuly pomagające w kopaniu w glebie i osade. Epiderma ma wilgotną powierzchnię zewnętrzną. Istnieje ponad 15 000 gatunków na świecie, podzielonych na trzy klasy.
Wielowłosowe (Polychaeta)
Głównie robaki morskie: robak krwisty, nereida, arenicola, rurkowate. Gatunki w klasie mają rozdzieloną płeć. Więłowłosowe mają miękkie występki na segmentach – u niektórych morskich działają jako skrzel. Do 200 segmentów u dorosłych. W środku ciała segmenty wydzielające śluzową substancję. Wyraźna głowa z oczami. Żyją w błotnistych dnieach wodnych lub w rurach z błota.
Pijawkowate (Hirudinea)
Klasa pijawek. Jako pasożyty spędzają życie w wodzie, szukając ssaków lub ryb, by się przyczepić i naciąć krew. Zwrododatne – samodzielne rozmnażanie (obie płci). Większość gatunków niesie młode na ciele. Pijawki nie mają głowy, mają 33–34 segmenty. Wydzielają antykoagulant „hirudynę”, zapobiegający zgniotu krwi, wydłużający posiłek. Niektóre pijawki potrzebują 1–2 posiłków krwi rocznie.
Malowłosowe (Oligochaeta)
Dżdżownice należą do malowłosowych i potrafią rozmnażać się bezpłciowo. Mnożą się przez rozdzielenie i regenerację nowej części ciała lub składanie jaj w kokonach w glebie. Ok. 1 mln dżdżownic na 0,4 ha (1 akr) płodnej gleby, którą poprawiają aeracją. Każdy robak klasy nie ma wyraźnej głowy ani oczu, ok. 120 segmentów. Istnieją gatunki lądowe i słodkowodne.
Korzyści
Pierścieniowce żywią się różnorodnie: niektóre trującymi materiami, inne polują na małe bezkręgowce. Pierścieniowce piórkowate filtrują plankton. Nereidy dyszą wodę przez swoje rury, szukając mikroskopijnego pożywienia. Brak układu szkieletowego czyni je pożądanym pokarmem dla kretów, ptaków, jeży. Mikroorganizmy w glebie żywią się odchodami dżdżownic. Wrzeciona dżdżownic dalej rozkładają substancje, by rośliny wchłonęły cenne składniki.