Królik dziki (cottontail) – mały, ale znany
Króliki dzicze (cottontail rabbits) to małe, futrzaste gryzony, znane z wielu powodów. Nie tylko popularne zwierzyna łowiecka i zdrowe źródło białka, ale też postacie bajek, np. „Historia Piotruśka Króliczka” Beatryks Potter.
Wygląd
Tylko 38–48 cm (15–19 cali) długości, waga 0,8–1,5 kg (28–54 uncji). Nazwa od ogonka jak z bawełny – kontrast z brązowo plamistym ciałem. Długie, ustawione uszy, duże czarne oczy, silne tylne nogi do ucieczki.
Siedlisko
Preferują wieś – wolność ruchu i bogata roślinność. W miastach – niebezpieczne (setki giną pod kołami). Występują w większości USA: Wybrzeże Wschodnie, góry, Mittwest, Południe, Zachód. Ulubione: farmy z uprawami i pobliskie lasy.
Dieta
Roślinożerne. Trawy, kora drzew, koniczyna, warzywa, owoce, rośliny strączkowe. Nie wybredne – jedzą dostępne pożywienie. Lato: miękkie zieleniny. Jesień: uprawy rolnicze, piasecznica, ambrozja. Zima: resztki zielone (pąki, łodygi, krzewy) i kora. Rosliny = woda.
Choroby
Podatne na wiele chorób. Najczęstsza: tularemia – zazwyczaj śmiertelna dla królika. Mimo to łowcy cenią je za białko. Gorączka i bakterie giną przy dośmiertelnym gotowaniu. Przed gotowaniem – ryzyko zarażenia ludzi. Łowcy i rzeźnicy: gumowe rękawice przy pracy z mięsem.
Rozmnażanie i populacja
Populacja duża. Samice rodzą po kilku miesiącach od urodzenia. Każda 3–4 razy rocznie, 3–8 młodych. Szybki wzrost populacji – cel łowców i drapieżników. Przeżycie: 15% do 1 roku, średnia długość życia ok. 3 lata.
Królik dziki – mały, ale istotny element ekosystemu i kultury ludzkiej.