Kajmany okularniki nie są największe krokodyle, ale może w najlepszej formie. Gatunki 1,2–2,4 m (4–8 stóp) w stojących lub powolnych wodach Ameryki Południowej i Środkowej. Stan 2009: ponad 1 mln w naturze – niskie zagrożenie (low concern) na liście ochrony.
Nazwa
Nazwa łączy wygląd i nazwę łacińską. „Spectacle” (okulary) od małego grzbietu kości przy oczach przypominającego okulary. „Caiman” – pierwsza część nazwy łacińskiej Caiman crocodilus. Inne nazwy: Caiman blanco, Tinga, Largarto.
Siedlisko
Kajmany okularniki dobrze czują się w bagnach, bagienkach i wodach stojących. Dopasowały się do wody słodkiej i słonej. Produkują ciepło, płynąc na powierzchni na słońcu. Jeśli za ciepło – zanurzają się w głębi bagna. Gdy warunki wodne nieprawidłowe – kopią w błotnistych brzegach. Trudno określić długość życia; strona Crocodilian podaje średnio 30–70 lat.
Dieta
Zazwyczaj małe jaszczurki, ptaki wodne, płazy, ale nie rzadko pełnowymiarowy świń lub inne średnie zwierzęta dzikie. Polują nocą. Aktywnie gonią ofiarę, używając siły ogona do szybkiego pływania. W suszę często wstrzemiężyzują do sezonu deszczowego. Gdy pożywienie rzadkie – kanibalizm.
Kolorystyka
Zwykła, matowa oliwkowa kolorystka. Skóra nie nadaje się do garbowania – mało interesuje łowców. W określonych, ograniczonych okolicznościach kajman potrafi zmienić kolor, przesuwając czarny pigment w komórkach melanoforach. Proces (metachroza) redistribuuje kolor, tworząc efektywny kamuflaż. Wedle Colorado Herpetological Society, robi to w reakcji na zimno.