Wstęp
Kalifornia to dom dla 28 gatunków z rodziny sciuridae (wiewiórkowate), w tym kilku wiewiórek drzewnych i naziemnych. Z dwóch gatunków amerykańskich wiewiórek latających, tylko jeden żyje w Kalifornii. Rodzimy to północna wiewiórka latająca (Glaucomys sabrinus), bliski krewna południowej wiewiórki latającej (Glaucomys volans) z wschodnich USA.
Opis
Północna wiewiórka latająca: długość 25–33 cm (10–13 cali), waga 57–113 g (2–4 unce). Gruba szara lub cynamonowa sierść na grzbiecie, jaśniejsza na brzuchu. Posiada mięsiste zgięcia skóry od nadgarstków przednich kończyn do kostek tylnych na obu bokach ciała. Po skoku z gałązki rozpycha kończyny, rozciągając błony, co pozwala na gładki lot na odległość do 90 m.
Siedlisko i zasięg
W północnej i centralnej Kalifornii. Cały zasięg: większość Kanady, południowy Alaska, północne stany USA na obu wybrzeżach. Głównie lasy iglaste, też lasy liściaste. Nie przystosowane do życia na ziemi – większość czasu wysoko na drzewach, poruszają się lotami.
Dieta i drapieżniki
Głównie roślinożercze: orzechy, grzyby, mchy, owoce, sok drzew. Mała ilość białka zwierzęcego: małe owady, okazjonalnie jaja ptaków. Lot pomaga uciekać, ale nadal wrażliwe. Na ziemi: koty, kojoty, lasice. Na drzewach: sowy, jastrzębie. Główne aktywności nocne – też chroni przed drapieżnikami.
Cykl życia
Lato: samotne. Zima: mogą hibernować w grupach. Sezon parzenia: marzec–maj. Ciąża 37–42 dni, 1–6 młodych w gnieździe z gałązek w dołku drzewa. Samica wychowuje samotnie ok. 3 miesiące. W niewoli do 13 lat, w naturze średnio 4 lata.