Tubylcy lasów deszczowych używali żab o najjaśniejszych kolorach, a więc najbardziej trujących, do namaczania ostrzy włóczni w jad do polowań. Anglosacy nadali im nazwę „żaby strzały trujące”. Według Exploratorium, złota żaba trująca produkuje wystarczająco jadu, by zabić osiem ludzi. Kolorowe żaby w lesie deszczowym sygnalizują drapieżnikom swoją toksyczność kolorystyką. Wszystkie żaby produkują jad przez gruczoły w skórze, ale większość nie wytwarza jadu wystarczająco silnego, by zniechęcić drapieżników.
Żaba strzały trującej
Żaby strzały trującej dorastają do 6,3 cm (2,5 cala). Ponad 100 gatunków w lasach deszczowych Ameryki Środkowej i Południowej oraz na Hawajach. Zielono-czarne mają zielone ciała z czarnymi plamami, truskawkowe lub „blue-jeans” – czerwone ciała z niebieskimi nogami. Żółto-pasmowe mają żółto-czarne pasma. Odcienie kolorów różnią się u osobników. Kolory ostrzegają drapieżników o toksyczności, a wzory mogą kamuflować żaby w lesie, dodatkowo chroniąc je.
Zgodnie ze Smithsonian National Zoo, żaby strzały trującej tracą toksyczność w niewoli, bo nie jedzą takiej różnorodności owadów i skorupiaków jak w naturze. Samce wywiedli skomplikowany rytuał parowy: głośne trylowanie, by przyciągnąć samicę. Po sparowaniu samica składa kilkadziesiąt żelatynowo pokrytych jaj na liściach lasu. Żelatyna chroni je przed gniciem.
Żaba drzewna czerwonoocza
Według Rainforest Animals, samce dorastają do 2 cm, samice do 3–4 cm. Jasnozielone ciała, duże czerwone oczy. Zasięg: południowy Meksyk, Ameryka Środkowa, północna Ameryka Południowa. Dieta: owady, czasem mniejsze żaby. Żyją blisko wody, by wodne larwy (krzewiaki) mogły pływać po wykluciu.
Żaba drzewna tropikalna
Dorastają do poniżej 2,5 cm (1 cala), złotoczerwone ciała. Drapieżnicy je często jedzą z powodu małego rozmiaru. Samce przyciągają samice piosenką parową, co też zdradza drapieżnikom ich obecność. Pająki jadące żaby, węże kociego oka, nietoperze buldogowe i inne drapieżniki latające jedzą te żaby. Jeśli uda im się rozmnożyć, samice kładą jaja blisko wody, by złoto-czarne pasiaste krzewiaki mogły pływać po wykluciu.