Diabeł tasmański (Sarcophilus harrisii) znany z pierzcącego skrzypienia i agresywnego zachowania. Może wydawać się spokojny i uległy, by w chwili wpść w szaleńcze szaleństwo – szczególnie gdy jest zagrozony, broni posiłku lub walczy o partnera.
Wygląd
Przypomina małego niedźwiedzia, ale z dłuższym ryłem i bardziej spiczastą głową. Ciało masywne, ogon krótki i gruby. Futro ciemnobrązowe do czarnego z białymi plamami/pasmami na klatce piersiowej. Bokach mogą występować jasne plamy. Łapy przednie dłuższe od tylnych. Dorosłe osobniki do 12 kg wagi, 30 cm wysokości. Żyją 5–8 lat.
Rozmnażanie i rozwój
Torbacze – po 3-tygodniowej ciąży rodzą 20–30 młodych. Parzenie w marcu, urodzenie w kwietniu. Młode (rozmiar sezamu) wspinają się do torebki, ssą 4 miesiące. Wyjdą po 4 miesiącach, odstawiane 2 miesiące później. Tylko 4 cycki – zazwyczaj mniej niż 4 przetrwa do odstawienia. Odstawione zostają same w legowisku (często puste gnieździe) podczas gdy rodzice polują. Samodzielne w 8. miesiącu, dojrzałe w 2. roku życia.
Dieta
Mięsożerca i oportunista – je wszystko, co znajdzie: owady, gady, padlinę, ptaki, ogórki morskie. Zjada wszystko, co może przegryźć: mięso, sierść, kości, futro, pióra. Przy wielkiej padlinie grupa diabłów robi hałas – dominacja podczas jedzenia. Ich zachowanie sprząta środowisko z padliny, gdzie mogłyby rozwijają się muchy.
Historia
Skamieniałości na całej Australii wskazują, że diabły tasmańskie istniały tam przed przyjściem ludzi. Przetrwały tylko na Tasmanii – stąd nazwa. Dingo nie mogą przepłynąć cieśniny Bass. Dingo prawdopodobnie wygubiły tasmańskiego tygrysa na kontynencie przed jego wyginiciem. Przez stulecie ludzie próbowali wygubić diabłów (winni o ataki na drób) – nagrody za zabicie aż do ochrony prawnej w 1941 r. Nowe zagrożenie: choroba guzkowa twarzy – guzki na twarzy i w ustach uniemożliwiają jedzenie, führują do zagłodzenia. Gatunek w pełni chroniony.
Zachowanie
Nocne – śpią w norach/dziurach w dzień. Choć nieterytorialne, poruszają się w określonych granicach, idąc wyznaczonymi ścieżkami. Potrafią galopować, używając tylnych nóg. Znane „ziewanie” to manieryzm defensywny z strachu, nie agresji – pokazują zęby jako zniechęcenie. Pod stresem wydzielają silny zapach, normalnie nie zapachają.