Krokodyl to surowy mięsożerca. Je ryby, ptaki, żółwie, bydło, bizony i praktycznie każde zwierzę, które zdąży złapać i pożreć – w tym człowieka. Krokodyle przetrwały od epoki dinozaurów jako ważny element ekologii świata, bywając często superdrapieżnikami w swoim środowisku.
Krokodyle są oportunistycznymi żerownikami i nie robią dużej różnicy między padliną a żywą ofiarą.
Historia
Krokodyle to gatunek starożytny – współistniały z dinozaurami 150 mln lat temu. Niektóre formy juryjskie i kredowe osiągały 12 m (największy Sarcosuchus imperator zwany „Superkrokodylem”). Starożytne krokodyle były bardziej sprawny na lądzie niż dzisiejsze, choć równie zdolne w wodzie. Większe rozmiary wymagały więcej pokarmu – polowały na ryby, ptaki i małe dinozaury.
Cechy młodych
Młode krokodyle, jak dorośli, są oportunistyczne – jedzą wszystko, co zdążą złapać. Są jednak maleńkie (kilka cm od czubka do ogona), więc polują na owady, żaby, drobne ryby, małe kraby. Z wzrostem rosną ich potrzeby metaboliczne i zdolność do polowania na większe zwierzyny.
Nawyki żywienia
Krokodyle polują przy brzegach wód (rzeki). W Afryce zwierzęta muszą przyjść po wodę. Krokodyle czekają pod wodą lub z oczami nad powierzchnią, by rzucić się na ofiarę. Po udanym ataku zaciągają ofiarę pod wodę i topią. Mięso jedzą bez pośpiechu.
Zęby
Ewolucja ukształtowała zęby do penetrowania i trzymania żywej ofiary. Są ostre, żuchwa potężna. Dorosłe krokodyle mają 60–100+ zębów (zależnie od gatunku), wypadające zęby szybko zastępowane nowymi. Ułożenie zębów sprawia, że przy zamknięciu żuchwy pozostałe minimalne odstępy – idealne do chwytania ofiary.
Uwagi sezonowe
Krokodyle potrafią jeść cały rok, ale w suszę i chłodne sezony wstrzymują żywienie. Zimne temperatury hamują trawienie – mięso gnije w żołądku. Niskie tempo metabolizmu pozwala wolno trawić posiłki – atut w regionach ubogych w pokarm. Polują cicho, bez pościgu (w przeciwieństwie do geparda) – po zjedzeniu odpoczywają i trawią posiłek przez dni lub tygodnie.