Cecha charakterystyczna
Najbardziej zauważalna cecha Orestias cuvieri to wzniesiona, niemal pionowa twarz i usta, sprawiające, że głowa wygląda wklęsłą. Głowa zajmuje trzecią część długości ciała, które dorasta do 26,5 cm. Ryba jest żółto-zielona z ciemnobrązowym grzbietem, łuski jasne w centrum. Żuchwa dolna czarna, płetwy czarno-żółto pasmowane.
Status wyginięcia
W 2010 r. uznano ją za wyginęłą, ale jeszcze w 2009 r. IUCN Red List klasyfikowała ją jako zagrożoną.
Przyczyny wyginięcia
Gatunek prawdopodobnie wyginął przez niezdolność do konkurencji z trocią jeziorną (Salvelinus namaycush), która jada te same ryby lub polowała na młode orestiasy. W 2010 r. troć już nie występowała w Tytykaka, ale została przesiedlona do innych jezior Ameryki Południowej.
Siedlisko i dieta
Orestias cuvieri występował wyłącznie w jeziorze Tytykaka – najwyższym żeglowanym jeziorze świata, na granicy Boliwii i Peru. Zimą młode ryby były w głębokich, kamienistych partiach. Były drapieżnikami: jadły ryby, plankton i mikrobzwięrcowce w strefie przybrzeżnej.
Egzemplarze
Jezioro miało 23 gatunki orestias, ale w latach 60. Orestias cuvieri uważano za zagrożone. Pierwsze egzemplarze zebrano w latach 30., dziś pozostały 7 w Muzeum Historii Naturalnej w Holandii.