Wszystkie dojrzałe meduzy podlegają kształtowi, który właściwie nazywa się "symetrią promieniową", co oznacza, że części ich ciał promieniują z centralnej osi. Wszystkie gatunki mają kopułę – zazwyczaj przeźroczyste ciało – i tentakle wiszące od kopuły. Meduza składa się z ponad 96% wody. Członkowie ich typu, Cnidaria, rozwijają się w każdym oceanie, niektórzy żyją na powierzchni, a inni w lodowatej czerni 3600 metrów poniżej.
Terminy anatomiczne orientacyjne
Meduzy mają cztery odrębne części: powierzchnię oralną pod kopułą; powierzchnię aboralną nad kopułą; koniec proksymalny tentakli, gdzie one łączą się z ciałem; i koniec distalny na końcu najdłuższych tentakli. Dwa pomiary są używane do opisywania meduz: oś oralno-aboralna opisuje długość między koroną powierzchni aboralnej a bazą końca proksymalnego, podczas gdy oś proksymalno-distalna to pomiar odległości między końcem proksymalnym a końcem distalnym.
Anatomia porównawcza
Meduzy nie mają żołądków, jelit, wątroby ani trzustki; trawią pożywienie w jamie, która ma tylko jedną warstwę. Nie mają układu oddechowego żadnego rodzaju, ale wchłaniają tlen, którego potrzebują, przez skórę. Brakują im mózgu i reagują automatycznie na podstawowe bodźce, takie jak obecność pożywienia i światła. Meduzy mają też luźną siatkę nerwów opaloną wokół ich wnętrza, które komunikują się bezpośrednio z innymi nerwami. Poruszają się przez gięcie swojego ciała w kształcie dzwonu. Ponieważ nie mają oczu, meduza musi używać narządów światłoczułych, które definiują górę od dołu w terminach jaśniejszych i ciemniejszych obszarów.
Kopuła
Kopuła – czasem nazywana kapeluszem – to ta masa, którą można nazwać ciałem zwierzęcia. To masa żelu, właściwie mezoglea, utrzymywana w miejscu przez dwie warstwy komórek skórnych. Jedna warstwa jest nad żelem, i nazywa się parasol; druga warstwa jest pod żellem i nazywa się podparasol. Cała warstwa komórkowe skórnej jest właściwie nazywana epidermą, i pokrywa całą zewnętrzną powierzchnię ciała. Wewnątrz mezoglei jest wewnętrzna warstwa komórek zwana gastrodermą, która otacza jamę trawienną, właściwie zwaną celenteronem. Celenteron to przełyk, żołądek i jelito wszystko w jednym, i ma tylko pojedyncze otwarcie, które odpowiada zarówno ustom, jak i odbytowi w bardziej złożonych zwierzętach.
Tentakle
Między czterema a osiem małych tentakli – liczba zależy od gatunku, nie wieku ani urazu – otacza celenteron. Te przyrosty są właściwie nazywane ramionami oralnymi. Ramiona oralne kierują pożywienie do celenteronu. Pożywienie jest początkowo łapane przez większe tentakle, które wiszą od kopuły. Każdy tentakel jest uzbrojony w jadowite komórki zwane cnidocytami, używane do łapania i zabijania ofiary i do obrony; to te komórki mogą ukłuć ludzi, którzy przypadkowo do nich dotkną.
Wielkość ciała i długość tentakli
Większość słodkowodnych meduz, i niektóre gatunki morskie, ma mniej niż 2,5 cm szerokości kopuły. Normalny rozmiar dla dojrzałego egzemplarza morskiego to około 30 cm szerokości kopuły. Największe egzemplarze morskie rosną do ponad 2,1 m szerokości. Tentakle największych egzemplarzy często rosną do ponad 30 m długości.