Nietoperz podkowca wielki, nazwa naukowa Rhinolophus ferrumequinum, to gatunek nietoperza rodem z Europy, Afryki Północnej i Azji. Nazwa pochodzi od w kształcie podkowy błony wokół nosa nietoperza, która wzmacnia ultradźwiękowe wezwania emitowane podczas poszukiwania pożywienia.
Opis fizyczny
Nietoperze podkowca wielkiego mają jasnoszare lub brązowe futro, które jest pluszowe w dotyku. Nietoperz średnio osiąga całkowitą długość ciała ok. 7,5–10 cm, z rozpiętością skrzydeł ok. 18–23 cm. Nietoperze podkowce są łatwo rozpoznawalne podczas drzemki, ze względu na sposób, w jaki mocno owijają skrzydła wokół swoich ciał. Nietoperz ten różni się od nietoperza podkowca małego większymi wymiarami.
Siedlisko
Nietoperze podkowca wielkiego zamieszkują lasy i otwarte obszary rolnicze. Wiosną i na początku lata przeważnie przebywają w lasach i na łąkach blisko zadrzewień, a w miesiącach letnich preferują bardziej otwarte łąki. Gatunek ten zimuje w jaskiniach i podobnych strukturach między październikiem a majem, zazwyczaj w dużych koloniach.
Zachowanie
Poza zimową drzemką, nietoperz podkowca wielkiego spędza większość czasu na polowaniu. Ma tendencję do opuszczania swojego schroniska zaraz po zachodzie słońca, by polować, i zazwyczaj leci stosunkowo wolno i blisko ziemi wzdłuż stałej trasy. Wiosną nietoperz może wziąć udział w drugim locie polowym o świcie. Każdy lot zazwyczaj trwa około 30 minut.
Dieta
Nietoperz podkowca wielkiego poluje głównie na drobne i średniej wielkości owady, takie jak ćmy, chrząszcze i muchy, wykrywane za pomocą eholokacji. Nietoperz pije, wisząc w powietrzu lub podczas niskiego lotu. Jego dieta zimowa zależy w dużej mierze od aktywności polowania nietoperza i dostępności jego ofiar.
Rozmnażanie
Parenie nietoperza podkowca wielkiego odbywa się w miesiącach wrzesień i październik. Samice rodzą pojedyncze młode po ciąży trwającej około 75 dni. Młode rodzi się w złożonych skrzydłach matki, podczas gdy ta wiszy do góry nogami.
Ochrona
Szacuje się, że liczba nietoperzy podkowca wielkiego spadła o aż 90% w ciągu ostatniego stulecia. Większość tego spadku przypisuje się zmieniającym praktykom rolniczym, na przykład stosowaniu pestycydów, oraz utracie naturalnego siedliska i miejsc drzemki. Nietoperz podkowca wielki jest wymieniony jako gatunek niskiego ryzyka w Czerwonej Liście Międzynarodowego Związku Ochrony Przyrody z 2000 roku.