Przyczyna główna: utrata siedlisk
Głównym powodem zagrożenia gatunków jest redukcja ich naturalnych siedlisk. Przykładem są deszczowe lasy: niegdyś pokrywały 14% lądu, dziś zaledwie 2%. Przyczyny: wycinka drzew, ocieplenie klimatyczne. Tysiące gatunków traci domy, a środowisko globalne cierpi.
Najbardziej zagrożone gatunki
Aje-aje (Daubentonia madagascariensis)
Największy nocny ssakpierwotny. Endemik Madagaskaru, buduje gniazda do 700 m wysokości. Bliski kuzyn lemura. Boi się go plemiona rdzennie – to doprowadziło do polowań. Szacuje się, że zostało ok. 100 osobników.
Tamarin złowłosy (Leontopithecus rosalia)
Znany też jako marmozet złoty. Mały ssakpierwotny (~0,9 kg). Siedlisko: deszczowe lasy Brazylii. Ok. 1000 osobników w naturze.
Lemur karłowy uszasty (Allocebus trichotis)
Najmniejszy znany ssakpierwotny. Krytycznie zagrożony, ok. 500 osobników tylko w północno-wschodnich lasach Madagaskaru. Waga do 0,7 kg.
Ara jacintowa (Anodorhynchus hyacinthinus)
Największy latający papuga świata. Basen Amazonki, Ameryka Południowa. Zagrożona przez handel zwierzętami domowymi (często mylona z mniejszą arą Leara).
Pyton indyjski (Python molurus)
Zagrożony dwukrotnie: lęk ludzi przed ogromnymi wężami i wycinka lasów. Adaptuje się do różnych klimatów, preferuje koronki drzew, polując na ssaki i ptaki.
Żaba złota Monteverde (Incilius periglenes)
Kiedyś liczna w Kostaryce (Monteverde). Tylko w tropikalnych lasach tego regionu. Nie widziano od końca lat 80. Nadzieja, że kilka osobników przetrwa głęboko w lesie.
Otter gigant (Pteronura brasiliensis)
Do 1,8 m długości, 32 kg wagi. Kiedyś obfite w rzekach Amazonii. Zagrożone utratą siedliska i braconierstwem.