Sytuacja
Diabeł tasmański (Sarcophilus harrisii) zagrożony wyginięciem. Choroba: Diabelski Guzak Twarzowy (DFTD). Od 1996 (północno-wschodnia Tazmania) obserwacje spadły o 70%.
Fakty (stan na 2008/2009)
- Grudzień 2008: DFTD w 64 lokalizacjach, >60% Tazmanii. 83% dorosłych w pulapkach z objawami.
- Luty 2009: zdrowe populacje w zachodniej 1/3 wyspy, ale choroba rozprzestrzenia się na zachód.
Mechanizm rozprzestrzeniania
Bardzo zaraźliwa – przez ugryzienia. Diable tasmańskie brakują różnorodności genetycznej → układ odpornościowy akceptuje komórki nowotworowe zamiast odrzucać. Choroba głównie dorosłych, ale też młodociane.
Objawy
Drobne guzki/zwiędzenia wokół pyska → duże guzki twarz/szyja. Rozwój nowotworów w wielu miejscach → śmierć w miesiące. Guzki w ustach = niemożność jedzenia → wygłodzenie.
Działania ochronne
Dział Urzędowy (DPIW) – Program Ratowania Diabła Tasmańskiego (2003). Monitoring chorych/zdrowych, badania przyczyny, blokada migracji do wolnych stref.
Populacja ubezpieczeniowa (Insurance Population)
Start 2005. Diable z bezchorobowych regionów. Cel: 500 rozmnazających się na 10–20 lat. Luty 2009: 145 osobników bez choroby przetransportowanych na Australię kontynentalną – gwarancja przetrwania gatunku.