Diabel tasmański to mały, dziwnie wyglądający torbacz rodem z australijskiego stanu Tazmania. Został sklasyfikowany przez rząd tasmanski jako gatunek zagrożony w 2008 roku. Kilka czynników odpowiada za obecny status zagrożenia diabła tasmańskiego, a zwierzę stoi przed bardzo realnym i smutnym ryzykiem wyginięcia w ciągu najbliższych dwóch stuleci, według Davida Llewellyna, ministra przemysłów pierwotnych Tazmani, w artykule National Geographic.
Poprzednio uznany za wrażliwy
W latach 90. XX wieku w naturze żyło około 150 000 diabłów tasmańskich, zgodnie z tym samym artykułem National Geographic. Na koniec 2006 roku liczba ta spadła do zaledwie 20 000–50 000 osobników. Populacje diabłów tasmańskich od pewnego czasu są w spadku, co skutkowało ich wcześniejszą klasyfikacją jako gatunków wrażliwych.
Zagładzanie
Jeden z wczesnych powodów spadku liczebności diabła tasmańskiego to zagładzanie przez farmerów, którzy uważali, że diabły zjadają ich bydło i drób. Mimo że diabły są mięsożercami, żywią się głównie padliną i trupami, a także bardzo małymi ptakami, gady i owadami. Okazało się później, że jedząc trupy martwych zwierząt na farmach – i w ten sposób redukując występowanie larw much – diable zmniejszają ryzyko choroby muchowej u owiec. Ta choroba występuje, gdy larwy much wylęgają się na owcach i wiercą we wełnę, powodując uszkodzenia skóry i otwarte rany.
Choroba
Populacja diabłów tasmańskiego zaczęła maleć w dramatycznie szybszym tempie z powodu śmiertelnej epidemii choroby nowotworowej twarzy diabła. To schorzenie jest jednym z dwóch znanych nowotworów, które rozprzestrzeniają się jak infekcja. Może być przenoszone przez ugryzienie i prowadzi do powstawania dużych guzów na twarzy i szyi zainfekowanych zwierząt. Guzy te uniemożliwiają im jedzenie, więc wiele z nich ginie z głodu. Na 2008 rok choroba miała objąć ponad 60% Tazmanii, bez widocznych oznak remisji. Nikt nie wie, co jest przyczyną choroby.
Wyginięcie
Jeśli te zwierzęta wyginą, wiele innych gatunków może pójść tą samą drogą. To dlatego, że inne obce drapieżniki, takie jak lisy i kocie dziko żyjące, wlęłyby się i rozmnażały, zagładając zwierzęta takie jak jaszczurki i ptaki lądowe, do wyginięcia, według Raya Niasa, kierującego programem ochrony World Wildlife Fund-Australia, podczas wywiadu dla National Geographic.
Prace zachowawcze
Ochroniarze przyrody obserwują małą kolonię diabłów w północno-zachodnim regionie kraju, gdzie choroba się jeszcze nie rozprzestrzeniła, licząc na to, że te diable zapewniają przetrwanie gatunku. Jednocześnie inni łapią diabły i transportują je do zoo i sanktuarium, by stworzyć programy hodowli w niewoli.