Diabły tasmańskie nazwane są po wyspie Tasmanii, tuż przy wybrzeżu Australii. Te małe stworzenia mogą wyglądać niegroźnie, ale mają ostre zęby i mocne szczęby, pozwalające przegryzać kości ofiar. Diabły tasmańskie mają wiele unikalnych cech: od zdolności zmiany temperatury ciała po charakterystyczny krzyk.
Lokalizacja
Jedną z najbardziej charakterystycznych cech jest jej występowanie – stan wyspy Tasmania. Diabeł tasmański występuje tylko na tej wyspie. Zazwyczaj w zaroslach przybrzeżnych lub lasach eukaliptusowych. Są naturalnymi padlinożercami i preferują życie blisko osad ludzkich, by szukać pożywki w śmieciach.
Dieta
Diabły tasmańskie lubią jeść padliny – martwe zwierzęta, i zjadają każdy rodzaj mięsa, nawet gnijące od dni. Mocne szczęby i ostre zęby pozwalają przegryzać kości i twarde mięso. Zjadają cały trup: mięso, kości i futro. Potrafią też samodzielnie polować: węże, ptaki, wallaby i jagnięta.
Cechy fizyczne
Mogą wyglądać uroczo, ale nie dawaj się zwieść. Mają potężną głowę i szczęby ukrywające ostre zęby. Wyglądem przypominają gryzonie, ważą 6–8 kg. Czarny futro pozwala im skradać się w nocy. Ponieważ są nocne, potrafią dostosowywać temperaturę ciała do otoczenia – technika zwana „torpor”, pomagająca oszczędzać energię, gdy temperatura nocą spada.
Charakter
Diabły tasmańskie mają wyrazisty charakter, zwłaszcza gdy chodzi o jedzenie. Są rather samotne, ale czasem spotykają się przy dużym trupie. Gdy diabeł walczy o jedzenie, zasługuje na „diabła” w nazwie. Wywiera głośne, wysokie krzyki, szczekanie i wycie, by chronić pożywkę. Używają ostrych zębów, by przestraszyć rywali i zachować łup dla siebie.