Na świecie występuje 30 gatunków węży ryczyka, wszystkie w półkuli zachodniej, większość w USA, Ameryce Środkowej i Meksyku. Ich siedliska to krzakowiska, łąki, bagna, wzgórzka skałkowate, pustynie i łąki. Węże ryczyki są jadowite, należą do rodziny węży ryczykowatych (Viperidae) i dzielą się na dwa rody: Sistrurus i Crotalus.
Ryczyk
Nazwę węże ryczyki mają od ryczyka na końcu ogona – cechy unikalnej dla tych węży. Ryczyk składa się z luźno połączonych segmentów, twardych, pustych, z keratyny – podobnie jak ludzkie paznokcie. Nowe segmenty dodają się przy każdej linkie.
Węże dołkowe
Węże ryczyki nazywane są wężami dołowymi, bo mają dołki ciepłowczuwne do wykrywania ciepłokrwistych ofiar. Dołki znajdują się po obu stronach głowy, mniej więcej między okiem a nosową. Pozwalają wykrywać różnice temperatury rzędu ułamków stopnia.
Posiłki
Węże ryczyki jedzą co 2 tygodnie, zależnie od wielkości posiłku, i polują tylko gdy są głodne. Narząd węchowy w dachu jamy ustnej, zwany narządem Jacobsona, pozwala wychwytywać cząsteczki zapachu z gruntu. Młode jedzą częściej – co tydzień. Kieły wstrzykują jad do ofiar, głównie królików, świerszczy, myszy i szczury.
Żyworodność
Węże ryczyki są jajowiviparne – nie składają jajek jak większość węży amerykańskich. Samica zatrzymuje jajka w ciele i rodzi 5–20 młodych naraz. Młode rodzą się w pełni ukształtowane.
Zimowanie młodych
Młode węże ryczyki opuszczają matkę po kilku tygodniach. Na zimowanie jednak podążają śladem zapachowym matki i zimują w tej samej norze. Zgodnie z ZOO w San Diego, niektóre nory używane są od ponad 100 lat. Grupa węży ryczyków nazywa się rumba.
Największy wąż ryczyk
Największy jadowity wąż Ameryki Północnej to wąż ryczyk diamentowy wschodni. Waży do 4,5 kg, osiąga 2,4 m długości i potrafi precyzyjnie ugryźć na odległość do 1/3 długości ciała. Ugryzienia są bolesne i mogą być śmiertelne, ale antydota jest dostępna. Ataki często zdarzają się, gdy ludzie próbują złapać lub drażnić węża. Żyją w naturze 10–20 lat.
Samoobrona
ZOO w San Diego przypomina, że węże ryczyki gryzą w samoobronie. Ryczenie ogonem, syczenie i puchnięcie ogona to ostrzeżenie. Najpierw próbują się schować lub uciec. Niektóre gatunki zostają nieruchome, korzystając z kamuflażu, inne uciekają. Mogą jednak szybko zaatakować w określonych okolicznościach: w okresie parzenia, rodzenia lub linki.
Ostrzeżenie
Przy ugryzieniu jadowitego węża natychmiast udaj się do szpitala. Mało ugryzień jest śmiertelnych, ale nie wolno tego zakładać ani lekceważyć. Młode węże mogą być niebezpieczniejsze od dorosłych, bo nie kontrolują dawki jadu.