Pancerznik – egzotyk z pancerzem
Małe ssaki wszystkożerne z kościsto-rogowym pancerzem. 20 gatunków, w USA tylko dziewięciopasmowy. Nie trudni w opiece, ale to dziko żyjące zwierzęta – zachowania przystosowane do natury, nie do salonu.
Mity do wyprostowania
- Tylko trójpasmowy (Brazylia) zwija się w kulę. Inne chronią się pancerzem/biegiem.
- Nie są ślepe – słaby wzrok, doskonały węch i słuch.
- Partenogeneza? Nie. Samice pod stresem opóźniają rozwój zarodka do 2 lat.
Dwa poważne problemy w USA
- Prawo: posiadanie bez zezwolenia nielegalne w wielu stanach. Zezwolenia nie dla zwykłych hodowców. Sprawdź u lokalnego urzędu ds. przyrody.
- Lepra: pancerzniki to naturalne rezervoje Mycobacterium leprae. Rzadkie zarażenie ludzi, ale realne ryzyko przy kontakcie.
Dlaczego to zły pomysł na zwierzaka?
- Kopanie: niszczą trawniki, ogródki, landscape – w naturze szukają owadów.
- Nocne: aktywne 4 h/noc. Budzą hałasem: wylewanie koszy, przewracanie lamp, niszczenie mebli.
- Zapach: silny, moszczysty – większość uważa za nieprzyjemny.
- Pchły: zazwyczaj noszą.
Gatunki
- Dziewięciopasmowy – USA, czworaczki identyczne.
- Trójpasmowy – Brazylia, kulka.
- Różowy pancerzyk – 4–5 cm, kretopodobny.
- Duży pancerznik – do 130 kg.
Rozmieszczenie
Wszystkie Ameryki. Dziewięciopasmowy: stany południowe, posunięcie na północ do Missury (od 1850 r.). Niska temperatura ciała, brak futra = źle znoszą chłód.
Werdykt
Dla 99% ludzi: nie. Lepsze: obserwacja w naturze, weterynaria, nauka. Jeśli musisz – zezwolenie, weterynarz, akceptacja niszczenia domu.