Dingo to pies dziki występujący na terenie kontynentalnej Australii. Uważa się, że pochodzi z Azji Południowo-Wschodniej, dingo przyniesiono do Australii przez odkrywców około 3000 lat temu. W przeciwieństwie do psa domowego, dingo nie szczeka, choć wyje. Dingo dobrze zaadaptowało się do życia w surowym środowisku i jest udanym, a jednocześnie cichym drapieżnikiem, choć znane jest też jedzenie roślin i owoców przy żerowaniu.
Oczy
Dingo potrafi widzieć w kolorach, choć nie w stopniu ludzkiego oka. Dla dingo, zdolność do wykrywania lekkiego ruchu umożliwia wykrywanie ofiary, która jest często maskowana i dlatego trudna do zauważenia. Dingo potrafi widzieć w ciemności, co też daje mu przewagę podczas polowania.
Uszy
Według Save Fraser Island Dingos, słuch dingo jest 20 razy lepszy niż u człowieka. To umożliwia dingo słuchanie nadchodzącego niebezpieczeństwa. Dingo jest też w stanie obracać uszami o 180 stopni dzięki 15 mięśniom, które wspierają każde ucho. To pozwala dingo rozpoznać kierunek i odległość dźwięku w ciągu sześciusetnych sekundy. Słuch dingo jest też kluczowy dla komunikacji z innymi dingo, bo pozwala zwierzęciu wyłapać wycie z odległości 25 km.
Sczęka
Sczęka dingo to jeden z szczegółów fizycznych, które odróżniają go od psa domowego. W przeciwieństwie do swoich udomowionych krewnych, dingo potrafi wywierać swoją szczękę, by chwycić ofiarę. To umożliwia zwierzęciu bycie wydajnym łowcą. Według National Geographic, dingo jest oportunistycznym łowcą i będzie podszywać się do ofiary w ciszy przed uderzeniem, w którym chwytne zwierzę w swoich silnych szczękach, często zanim zdąży uciec.
Sierść
Dingo zaadaptowało się do szeregu różnych klimatów i siedlisk w Australii, rozwijając odpowiednią sierść. Dingo żyjące w klimacie tropikalnym można spotkać z pojedynczą sierścią, krótką długości, podczas gdy dingo zamieszkujące regiony górskie rozwinęły podwójną sierść, dłuższą długości. Według Dog and Kennel Magazine, ta adaptacja była widziana jako pożądana przez farmerów bydła, którzy chcieli psy robocze, które tolerowały wysokie temperatury. Z tego powodu farmerzy zaczęli krzyżować dingo z psami roboczymi, by stworzyć hybrydy. Australijski pies pasterski jest potomkiem tych hybryd.