Wyginięcie mamutów wełnistych jest wynikiem złożonego procesu, w którym zagrali rolę kilka czynników:
Zmiany klimatyczne
Koniec ostatniego okresu lodowcowego około 10–15 tys. lat temu spowodował drastyczne zmiany klimatu. Rozgrzewanie Ziemi i cofnięcie się lodowców sprawiło, że preferowane przez mamuty zimne, tundrowe siedliska zaczęły kurczyć się. Zmieniające się środowisko utrudniało znalezienie wystarczającej ilości pożywienia, a w cieplejszym klimacie mamuty mogły być bardziej podatne na choroby.
Polowanie przez ludzi
Polowanie ludzkie to drugą powszechnie akceptowaną przyczyną. Rozrost populacji ludzkich i migracje do nowych terenów doprowadziły do kontaktu z mamutami, które były polowane dla mięsa, skór i innych zasobów. Wzmożone presje polowania pokryły się ze zmianami środowiska, co jeszcze bardziej utrudniło przetrwanie.
Konkurencja od innych gatunków
Rozgrzewanie klimatu spowodowało, że inne gatunki – bizony, łosie, jelenie – wpenetrowały do dawnych siedlisk mamutów. Konkurowały one o pożywienie i zasoby, dalej obniżając szanse mamutów na przetrwanie.
Choroby
Zmieniające się środowisko i stres od polowania oraz konkurencji mogły sprawić, że mamuty stały się bardziej wrażliwe na choroby. Epidemie, np. siarczaka czy gruźlicy, mogły rozprzestrzeniać się w populacji i przyczynić się do spadku liczebności.
Utrata różnorodności genetycznej
Mamuty wełniste miały stosunkowo niską różnorodność genetyczną, co ograniczało ich zdolność adaptacji do zmieniających się warunków i czyniło je bardziej wrażliwymi na inne czynniki wyginięcia.
Wyginięcie mamutów wełnistych było prawdopodobnie procesem złożonym, w którym wiele czynników działało jednocześnie, a nie pojedynczym wydarzeniem ani jedną przyczyną.