Kozy karlikowe to świetne projekty 4-H lub zwierzaki domowe – pod warunkiem, że kupisz parę, by trzymały się חברה. Jak pełnowymiarowe kozy mleczne, są zwierzętami stadnymi i lubią towarzystwo. Nadają się do dojenia i mięsa, ich konwersja paszy na masę jest wydajna, bo szybko osiągają wagę docelową. Małe kozy łatwo obsłużyć, nawet dzieciom.
Historia
Kozy karlikowe zaimportowano do USA z Afryki w latach 50. XX w. Zyskały popularność jako źródło mięsa i mleka oraz naturalny sposób na chwasty. Ich radosny usposobienie i przyjazna natura przyciągnęły uwagę.
Cechy
Wyglądają jak standardowe kozy mleczne, tylko z krótszymi, mocniejszymi nogami. Rosną rogi – trzeba je usuwać (dehorning). Kolory: karmelowe, głównie czarne z czarnymi nogami, lub czarne jednolite.
Wymiary
Dorosła kozica lub walar (kastrowany kozioł) waży 18–32 kg i mierzy 40–58 cm w kłębie (kość u podstawy szyi). Rozradzają się całorocznie, rodzą 1–3 kociaki po 0,9–1,8 kg każdy.
Wymagania
Kozy karlikowe muszą być czyste – wolą zagłodzieć, niż jeść z brudnych naczyń, i umrą z pragnienia, niż pić z wiadra z sianem. Potrzebują jakościowego siana strączkowego i paszy słodkiej (sweet feed) na włókno i energię. Młode kociaki nie jedzą surowych pasz – ich żwacze dojrzewają 8–10 tygodni. Paszę dla kóz karlikowych kupisz w sklepie rolniczym.
Korzyści
Wspólne pasienie kóz karlikowych z bydłem korzystne dla farmera: kozy zjadają chwasty, zostawiając trawę dla bydła. Farmer karmi obie grupy bez strat na polu. Kozy głośno bleją przy widoku drapieżników, ostrzegając farmera o zagrożeniu dla stada.