Kangury drzewne to torbacze endemiczne dla lasów deszczowych wschodniej Australii i Nowej Gwinei. Jako roślinożercy żyjące na drzewach wykształciły szereg strategii przetrwania:
- Kamuflaż: Brązowe/szare futro splata się z korą drzew, ukrywając przed drapieżnikami.
- Mocne kończyny i chwytny ogon: Do wspinania i poruszania się po koronach drzew.
- Ostre pazury: Umożliwiają chwytanie kory i stabilizację.
- Dieta liściowa: Specjalizowane zęby miękkie do rozkrawania twardej roślinności.
- Aktywność nocna: Wiele gatunków aktywnych w nocy – unikanie drapieżników i upałów.
- Tryb samotny: Zmniejsza konkurencję o pokarm i zasoby.
- Opieka rodzicielska: Samice noszą jedno joey w torebce do samodzielności.
- Mało drapieżników naturalnych: Węże, ptaki drapieżne – dzięki życiu na drzewach.
- Adaptacja do mikroklimatów: Różne gatunki w lasach nizinnych, górskich, subalpijskich.
Te strategie pozwalają kangurom drzewnym zajmować specyficzne nisze ekologiczne, choć utrata siedlisk czyni ich ochronę niezbędną.