Czegożerca bydlęca, nazwa naukowa Bubulcus ibis, to ptak błotnisty z rodziny czaplowatych (Ardeidae).
Jej naturalnym zasięgiem jest Afryka, południowa Hiszpania i Portugalia, Madagaskar oraz Karaiby. Dzięki naturalnej ekspansji i wprowadzeniom przez ludzi obecnie jest jednym z najszerzej rozmieszczonych gatunków czapli na świecie.
Opis
- Długość ciała 45–56 cm, rozpiętość skrzydeł 86–98 cm.
- Dorosłe osobniki są głównie białe, z żółto-pomarańczowym dziobem i nogami oraz czerwonymi oczami.
- W sezonie lęgowym dorosłe ptaki nabierają rdzawobrunatnych piór na grzbiecie, piersi i czubku, a na karku może pojawić się różowa plama.
Dieta
- Głównie owadożerna, ale je też małe kręgowce: jaszczurki, żaby i ryby.
- Często towarzyszą dużym ssakom trawniącym – bydłu, koniom, osiołom, bawołom, a nawet słoniom – by łapać owady (szczególnie konikowe i muchy), które zwierzęta te wystraszają z trawy podczas pasienia.
Siedlisko
- Tereny wilgotne, łąki, sawanny, otwarte lasy w pobliżu wód lub w towarzystwie dużych trawniaczy.
Lęg
- Lęgą kolonialnie na drzewach, krzakach, a nawet na budynkach, często blisko bagien lub innych terenów wilgotnych, często w towarzystwie innych ptaków błotnistych.
- Budują gniazda platformowe z gałązek, wyłożone trawą i liśćmi, składając 3–5 jaj białych lub blado błękitno-białych.
- Oba rodzice nasilają jaja i karmiają pisklęta, które odlatują po 40–42 dniach.
Ochrona
Status zagrożenia czegożercy bydlęcej to „LC” (najmniejsze ryzyko), ponieważ gatunek ma duży zasięg, liczne populacje i dobrze toleruje różne siedliska.